Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

ΑΣΩΤΟΥ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ ΓΩΝΙΑ

" Τί έγινε ρε?  Τον συνοδέψατε τον Επιτάφιο?"
"Ναι ρε Χρηστάρα. Τον συνοδέψαμε! Μεγάλη Παρασκεύη είναι!"
"'Νταξει. Θα θυμηθεί  και σας όταν πάει στον Παράδεισο! Ας κατεβάσουμε τώρα κανένα καραφάκι"
 Είχε όρεξη. Ο μοναδικός δηλωμένος αντι-χριστιανός στην παρέα, μας κρατούσε κάθε χρόνο τραπέζι στα ουζάδικα και μας ζάλιζε τον έρωτα για το Χριστό, τη Μαρία τη Μαγδαλήνη, τον Καζαντζάκη κ.λ.π. Ευτυχώς που ο Νταν Μπράουν δεν είχε σκάσει ακόμη  μύτη γιατί θα μας ανέλυε σύμβολο σύμβολο όλον τον Κωδικα  Ντα Βίντσι.

Βέβαια από όλες τις "ιστοριούλες" όπως τις έλεγε,  σε μία είχε ιδιαίτερη αδυναμία, ένας ήταν ο ήρωας που τον τρέλαινε και μας τρέλαινε κι εμάς με το  εκνευριστικό κόλλημα του.
"Ο Άσωτος υιός..."
 Άντε πάλι.
"Έκανε ό,τι έκανε, γλέντησε τη ζωούλα του και μετά που δεν του έμεινε τίποτα, έριξε τα μούτρα του και γύρισε στον μπαμπάκα του..."
"Έλεος ρε Χρήστο..."
Μπα...συνέχιζε, τίποτα δεν τον πτοούσε.
"Όχι μόνο τον δέχτηκε ο πατέρας αλλά έσφαξε ό,τι καλύτερο είχε για αυτό το αποτυχημένο τσογλάνι, έσφαξε..."
"ΤΟ ΜΟΣΧΟ ΤΟ ΣΙΤΕΥΤΟ" είπαμε όλοι με μια φωνή και γελάσαμε.
"Ρε Χρηστάκη δεν τα αφήνουμε αυτά μέρα που είναι, να πουμε για καμια γκόμενα?"
Όχι. Ο Χρήστος συνέχισε να σολάρει.
"Εντάξει πατέρας είναι, θα συγχωρήσει. Αλλά τί γίνεται με τον άλλο του το γιο, με εκείνον που δεν τον πρόδωσε? Δε λέω, είναι λιγάκι βαρετός αυτός ο τύπος, χωρίς ενδιαφέρον. Ως γνωστο τα κορόιδα δεν συναρπάζουν το κοινό. Τα κακά παιδιά έχουν περαση..."
"Από ότι καταλαβαινούμε όλοι Χρηστάκη, εσύ ταυτίζεσαι με το φρόνιμο γιο"
"Άσε με μένα...Ο μπαμπάς είναι το θέμα. Δε λέω κι ο δικός μου ο πατέρας είχε αδυναμία στον αδερφό μου και δεν του χάλαγε χατήρι, αλλά εδώ μιλάμε για αυτόν που και καλά μας έπλασε άρα δεν του επιτρέπεται να ξεχωρίζει τα παιδιά του-εμάς δηλαδή.
"Κι η ταπείνωση, η απόγνωση, ο εξευτελισμός, η συντριβή του Ασώτου;"
"Όλοι οι άνθρωποι  που βρίσκονται σε ανάγκη έχουν παρόμοια συναισθήματα. Άνθρωποι συνετοί που έζησαν μετρημένη ζωή βρέθηκαν σε παρόμοια θέση χωρίς να το αξίζουν."
 "Και ποιος είσαι εσυ να κρίνεις τί αξίζει στον καθένα?"
Σε αυτό το σημείο πάντα σταματούσε. Επινε μια γουλιά ουζάκι και κοιτούσε τη θάλασσα.
" H  περίφημη θρησκεία του Ασώτου Υιού", μονολογούσε
" Και του καλού Σαμαρείτη", συμπλήρωσα την τελευταία φορά.
"Εκεί θα τα πούμε εμείς. Ασώτου και Σαμαρείτη γωνία", μου απάντησε εκείνος και η συζήτηση άλλαξε.

Δεν ξανακάναμε Πάσχα με το Χρήστο. Σταμάτησε να έρχεται  κάτω, οπότε οι συζητήσεις μας  κάθε Μεγάλη Παρασκευή έγιναν  χαλαρές και ανώδυνες.

Τον πέτυχα όμως  μια φορά στο κέντρο. Δε φάνηκε να χαίρεται ή να λυπάται που με είδε. Είπε ένα τυπικό "γεια, sorry έχω δικαστήριο" και την έκανε με ελαφρά. Δε με έπεισε έτσι που ήταν  ντυμένος με πουκαμισάκι και τζιν  ότι πήγαινε σε δίκη.  Τον παρατηρούσα σκεπτική να απομακρύνεται και ένιωσα μια γλυκιά θλίψη. Για τα χρόνια που πέρασαν και για το φίλο μου που δεν με θυμόταν ούτε ήθελε να με θυμάται. Κι απέμεινα να σκέφτομαι για πολλή ώρα εκεί... Σόλωνος και Μασσαλίας γωνία.

"Ασωτος Υιός" Ρέμπραντ  Ο Άσωτος την περίοδο που κατασπαταλουσε την πατρική περιουσία











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου