Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Να αγαπήσουμε τη χώρα μας όπως ο Ελύτης! Να μην εγκαταλείψουμε το τρελοβάπορο !

ΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου"




Οδυσσέας Ελύτης, ο νομπελίστας ποιητής."Ενα το χελιδόνι..." "Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ...",  εκτός από  Μπιθικώτση, Νταλάρα και δεν ξέρω κι εγώ πόσους,  τα τραγουδήσαμε  κι εμείς, σε σχολικές γιορτές. (κάποιοι ανοιγοκλειναμε τα στόματα μας αλλά τα ξέραμε τα λόγια)Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Από τη γέννηση του ποιητή  όμως έχουν περάσει 100. 
Αποφάσισαν λοιπόν φέτος με μια σειρά εκδηλώσεων να τον τιμήσουν δεόντως.

Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω κάποιο ποίημα του. Στην αρχή ήθελα να βάλω κάτι από  το "Μονόγραμμα" αυτό το υπέροχο ερωτικό ποίημα, που γνωρίζουν κι οι περισσότεροι. Μετά σκέφτηκα μπα...από το "Αξιον Εστί " θα βάλω που είναι και το αγαπημένο μου. Τελικά αποφάσισα να βάλω το "τρελοβάπορο". 


                                                          Το τρελοβάπορο
                                      Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
                                      κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".

                                      Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
                                      φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.

                                      Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
                                      κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.

                                      Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
                                      βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.

                                      Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
                                      τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,

                                      Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
                                      χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.

                                      Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
                                      μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

                                      Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα                                 

                                      παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.
                                    
Από "ο Ήλιος ο Ηλιάτορας"


Δε θέλει πολύ μυαλό, ούτε ειδικές γνώσεις για να καταλάβουμε πως τρελοβάπορο είναι η Ελλάδα.  Κι όπως το τρελοβάπορο αυτό στο παρελθόν δε λογάριασε ποτέ καμιά θεομηνία και "μπήκαμε μέσα σε όλα και περάσαμε", έτσι και τώρα σε αυτή τη δύσκολη περίσταση δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε το καράβι. 
      
                                                                 
                                     
 Λίγα λόγια για τον ποιητή:
Ο Οδυσσέας Ελύτης, φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, γεννήθηκε στην Κρήτη στις 2 Νοεμβρίου του 1911 και πέθανε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου του 1996. Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία στα πανεπιστήμια της Αθήνας και του Παρισιού, μεταξύ άλλων ήταν διευθυντής του προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και σύμβουλος του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας. Ο Ελύτης διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.Στην αρχή επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό και δανείστηκε στοιχεία του, τα οποία ωστόσο αναμόρφωσε σύμφωνα με το προσωπικό του ποιητικό όραμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με το λυρικό στοιχείο και την ελληνική λαϊκή παράδοση: φως, διαφάνεια, αθωότητα. Ο Ελύτης ανακαλύπτει την Ελλάδα μέσω μιας μυθολογίας του Αιγαίου, με τα νησιά του, τα άσπρα σπίτια του, την αγάπη για τη ζωή.            
Μεταξύ άλλων σημαντικών έργων του: Προσανατολισμοί (1940), Ήλιος ο πρώτος (1943),   Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας (1945), Το Άξιον Εστί (1959), Έξη και μια τύψεις για τον ουρανό (1960), Το φωτόδεντρο και Η δέκατη τέταρτη ομορφιά (1971), Το μονόγραμμα (1972).
Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Πολλές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται τις ημέρες αυτές, αφιερώματα στο μεγάλο δημιουργό, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Περισσότερες πληροφορίες: Eθνικό Κέντρο Βιβλίου

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=node&cnode=649

Ας διαβάσουμε Ελύτη για να θυμηθούμε σε τί όμορφη χώρα ζούμε. Κι ας την αγαπήσουμε ξανά, όπως την αγάπησε εκείνος.


"Όμορφη και παράξενη πατρίδα
 Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα"






10 σχόλια:

  1. Aγαπάω τα λόγια του Ελύτη...
    Η ανάρτησή σου ήταν υπέροχη!
    Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς όρισες στο διαδικτυακό μου σπίτι ευαγγελία!Αυτό είναι το όμορφο με την ποίηση.Μας φέρνει κοντά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το τρελοβάπορο:"μαύρη πέτρα - όνειρο" και "αθώος - πονηρός" οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της Ελληνικής φύσης και των ανθρώπων .......Ελλάδα που μπορείς να συνεχίσεις το ταξίδι ......πόσο όμορφες και γεμάτες ελπίδα καταθέσεις ψυχής.Ευχαριστούμε μας ταξίδεψες ,όντως υπέροχη ανάρτηση.........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική·
    το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Όμηρου.
    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Όμηρου."

    Ας μην ξεχάσουμε ποτέ αυτά τα λόγια. Κι ας μην ξεχάσουμε ποτέ ποιες πρέπει να είναι οι πραγματικές μας έγνοιες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ......Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
    Εκεί ρόδια, κυδώνια
    θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
    το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια
    και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
    λυγαριά και σχίνο
    σπάρτο και πιπερόριζα.......ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και κάτι πιο ερωτικό τώρα:

    Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
    Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
    Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
    Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
    Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
    Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
    Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
    Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
    Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει

    Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
    Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
    Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
    Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
    Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

    Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
    Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
    Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
    Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
    Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
    Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

    Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

    Από το Μονόγραμμα! Το έβαλα δεν άντεξα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καταπληκτικό και πολύ ερωτικό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΛΑ ΤΑ ΓΡΑΦΟΥΝΕ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ . Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ .ΤΟΝ ΕΛΥΤΗ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΛΟΓΩ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Carlos Marighella,

    Η γνώμη μου είναι η εξής: To ίδιο το σύστημα θαυμάζει (προς στιγμήν) τους χαρισματικούς ανθρώπους. Παρόλα αυτά καραδοκεί ώστε με το παραμικρό τους στραβοπάτημα να τους συνθλίψει.

    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αγαπημένος και μονάκριβος Ελύτης. Υπέροχο ΠΜ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή