Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Πρώτη σου φορά? (η Κουνουπιέρα)



"Μη σκοτώνετε τα κουνούπια...Αλλοι σας...."  και μετά... κενό!
Έβγαλε από το σακίδιο το σπρευ κοίταξε μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά   και .."ρουφούν το αίμα"
Με στρογγυλά  καλλιγραφικά  γράμματα. Κι  εκστασιασμένος  σαν σε ονείρωξη.
"ΠΙΝΟΥΝ όχι ΡΟΥΦΟΥΝ!"
Γύρισε και την είδε. Μαυροντυμένη ανθρώπινη σκια, πρόσωπο ώχρα,10-15 χρόνια μεγαλύτερη. Σου 'παιρνε την ανάσα.
"Αλλοι σας ΠΙΝΟΥΝ το αίμα!" επέμεινε.
Το παιδί κοιτούσε ανίσχυρο,  με ένα σπρέυ στο χέρι. 
"Πρώτη σου φορά?" , ρώτησε και πλησίασε απειλητικά.
Της έγνεψε καταφατικά.
"Χμμ...Τα συνθήματα είναι Τέχνη φιλαράκο. Δεν μπορούμε να βάζουμε όποια λέξη μας κατέβει" ,  είπε και του βούτηξε  το σπρέυ με το θράσος που επιβάλλουν τα χρόνια ( ή τα νιάτα?)
"Το "θα σου πιω το αίμα" είναι πιο γνωστή έκφραση, έτσι δεν είναι?"
"Ετσι είναι" έγνεψε εκείνος χωρίς να πει τίποτα.
Η κοπελιά χαμογέλασε ανεπαίσθητα κι άρχισε να ζωγραφίζει κάτι ακαθόριστο.
"Εντάξει μικρέ. Και το "ρουφούν" ωραία ακούγεται! Και  εδώ που τα λέμε αποδίδει  και το νόημα καλύτερα!" Και τον ακούμπησε μητρικά στον ώμο.
Μαζί με τις παγωμένες από τον πρώτο πόθο στάλες
 "Είναι όμορφο αυτό που έκανες", συνέχισε, "να συμπληρώσεις ένα μισοσβησμένο σύνθημα! Οι περισσότεροι θέλουν τόσο πολύ να γράψουν το δικό τους που..."
Συνέχιζε να ζωγραφίζει κάτι  ακατάληπτο. Χειριζόταν το σπρέυ με μανία, σαν  προέκταση του μυαλού της.
"Στην αρχή έτσι είναι.  Είσαι ρομαντικός. Νομίζεις ότι με ένα σύνθημα μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο!"
Το σχέδιο  άρχισε να παίρνει όγκο.
"Ομως τα συνθήματα δεν είναι για να αλλάζουν τον κόσμο μικρέ! Είναι για να τον τσιμπάνε".
Έβαλε και την τελευταία γραμμή.
"Πώς σου φαίνεται?" 
Τον κοίταξε με τον ίδιο τρόπο. Επίμονα.
"Τί είναι? Κατάλαβες?"  .
Της έγνεψε αρνητικά, αλλά με πολύ, πάρα πολύ κόπο. Ήταν  τα μάτια της που τον έκαιγαν...κάτι είχαν και...
"Είναι η κουνουπιέρα αυτού του κόσμου.... αυτού για τον οποίο μιλάγαμε. Του κόσμου που δεν ανέχεται τσιμπήματα από "κουνουπάκια"! Μόνο από άγρια θηρία!"
Κι άναψε τσιγάρο. Κοίταζε το ίδιο  της το  έργο  και ξέσπασε σ' ένα  μεθυστικό παραλήρημα. 
Και το μικρό της κουνουπάκι τα ρούφηξε όλα εκτός απ' τα λόγια της.
Αυτό ήτανε. Δεν ξαναέγραψε σύνθημα στον τοίχο.
Σήμερα τριγυρνάει στους δρόμους, παραφυλάει τους πιτσιρικάδες και ρωτάει:
"Πρώτη σου φορά?"


(πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι ο μικρός της ιστορίας μας είναι σήμερα διεθνούς φήμης γκραφιτάς? χμμμ...το ήξερα ότι αυτή η εξέλιξη θα σας άρεσε!! ~στο Χόλυγουντ θα άρεσε σίγουρα~χαχαχα)


26 σχόλια:

  1. "Ομως τα συνθήματα δεν είναι για να αλλάζουν τον κόσμο μικρέ! Είναι για να τον τσιμπάνε".

    Πολύ μου άρεσε αυτό. Και το διήγημα μου άρεσε. Μεστό σε νόημα και καλογραμμένο.

    Καλό απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εμένα μου άρεσε!
    Ο τρόπος γραφής σου με συνεπαίρνει πάντα...
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητή Δήμητρα,

    Τα συνθήματα είναι τα μικρά κουνουπάκια αυτού του κόσμου. Σε τσιμπάνε για να ξυπνήσεις από το λήθαργο, αλλά κυκλοφορούν ένα σωρό κουνουπιέρες σήμερα και...μία από αυτές ζωγράφισε κι η ηρωϊδα μου!
    Σε ευχαριστώ που πέρασες από το διαδικτυακό μου σπίτι και για τα καλά σου λογια.

    Καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευαγγελία,

    Χαιρομαι που σ' αρέσει ο τρόπος γραφής μου και δεν χάνεις την ώρα σου όταν περνάς από εδώ.

    Φιλιά πολλά και καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τα χω ξαναπει για το ταλέντο σου τα σχόλια περιττεύουν,η τεράστια κουνουπιέρα λοιπόν....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είμαι λάτρης του φρεσκοβαμμένου και καθαρού τοίχου. Είναι δείγμα πολιτισμού.

    Όσοι μουτζουρώνουν, με συνθήματα, περιέργως αποφεύγουν τον τοίχο του σπιτιού τους!

    Όμως, ζούμε σε έναν κόσμο που από συνθήματα και εξυπνάδες πάει καλά! Από ενέργειες, τόλμη και πράξεις, υστερεί επιδεικτικά! Όσοι επιδίδονται σε βαρύγδουπα και λαϊκίστικα «τσιτάτα», δεν ξυπνούν κανέναν, απλά συν-κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

    Γι' αυτό φτάσαμε στα οικονομικό μας το χάλι. Μιας και μείναμε στις εξυπνάδες και στο βερμπαλισμό των συνθημάτων. Επαναπαυτήκαμε πως... έχουμε μυαλό!

    - Έγραψες το σημερινό σου σύνθημά στον τοίχο;
    - Ναι!
    - Μπράβο! Έκανες και για σήμερα την «αντίστασή» σου! Άντε για νανάκια τώρα! Όπως όλοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. κρατας το μαγικο ραβδακι στα χερια σου και κανεις θαυματα εχεις το χαρισμα να περνας μηνυματα με ενα μοναδικο τροπο μπραβο συνεχισε την καλη αυτη προσπαθεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δημήτρη,

    σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Εύχομαι αυτή η τεράστια κουνουπιέρα που έχει στηθεί γύρω μας (ή έχουμε αγοράσει οι ίδιοι απ' τους εμπόρους των καιρών) να μην απομυζήσει κάθε λαχτάρα για οξυγόνο και καθαρό αέρα.

    Καλή σου νύχτα φίλε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ Apocalipsis999
    Ήμουνα σίγουρη πως θα το έθετες έτσι το θέμα. Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια ανυπομονούσα να δω το σχόλιο σου.(τί διαδικτυακοι φίλοι είμαστε βρε?)
    Κάποιοι μου λένε ότι έχω ένα θεματάκι με τον αντίλογο. Για να δούμε λοιπόν πως θα τα πάμε...χαχαχα

    Άκου λοιπόν (σε πρώτη φάση).
    Συνθηματα σε τοίχους ποιοι γράφουν?
    Όσοι κάποτε προσπάθησαν να το κάνουν σε τοίχους του σπιτιού τους και δεν τους άφησαν.
    Όσοι κάποτε είχαν κάτι να πουν και δεν τους άκουσαν.
    Όσοι κάποτε ήθελαν να ζωγραφίσουν και τους απαγόρεψαν τα χρώματα.

    Και θα κλείσω με κάτι κάποιου άλλου:

    "Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο
    δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση
    παίρνω φως από τον ήλιο
    και φτιάχνω την αγάπη
    και μου λες πως σ’ αρέσει.

    Τα παιδιά τραγουδάνε στους δρόμους
    κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει
    τα σκοτάδια σκορπάνε
    κι η μέρα λουλουδίζει
    σαν άνθος στο περβάζι.

    Ένα σύννεφο είναι η καρδιά μου
    κι η ζωή μου σε πλατεία
    σ’ αγαπώ κι ο απέραντος κόσμος
    πόσο μοιάζει με μικρή πολιτεία"

    Κοίτα και την εικόνα στην αρχή του κειμένου κι αν προσέξεις καλά θα δεις οτι στον τοίχο ζωγραφίζει ένα παιδί.

    Kαλό σου βράδυ Apocalipsis999

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμε φίλε/φίλη

    Όμορφα τα λόγια σου και σε ευχαριστώ. Θα ήταν ψέμα αν σου έλεγα ότι δε με συγκινούν τα ωραία σχόλια, κι ότι γράφω αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό μου.

    Το μαγικό ραβδάκι όμως και το θαύμα βρίσκονται μέσα και γύρω μας και από εκεί αντλώ την όποια έμπνευση μου...
    ...που ήταν πάντα οι άνθρωποι, που όσο καλά κι αν νομίζεις ότι τους γνώρισες, εξακολουθούν να παραμένουν ανεξερεύνητα τοπία.

    Καλό σου βράδυ και εύχομαι να εισπρατεις πάντα τα όποια μηνύματα θέλω να περάσω!

    Σε ευχαριστώ!
    Άλλωστε για σένα γράφω (όποιος ή οποια και να 'σαι...)
    Καλή σου νύχτα φίλε/φίλη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ περήφανη μανιάτισσα

    Ευτυχώς που με τον αντίλογο έχεις μόνο κάποιο θεματάκι και όχι κάποιο πρόβλημα όπως αρκετός κόσμος...

    Ξέχασες να αναφέρεις σ' αυτούς που γράφουν συνθήματα στους τοίχους, πως είναι και οι καθ' έξιν κομπλεξικοί, που στηρίζουν το σύστημα με την ανέχειά τους και το φόβο τους, και απλά δίνουν στον εαυτό τους το άλλοθι πως έτσι δήθεν αντιστέκονται. Γι' αυτό εξάλλου δεν γράφουν στον τοίχο του σπιτιού τους.

    Βρίθει ο κόσμος από δήθεν ξυπνητούς άγνωστους συνθηματογράφους, που για έναν περίεργο (για να μην πω ύποπτο) λόγο, μένουν μόνο στο να γράφουν συνθήματα! Αυτόκλητα «ξυπνητήρια» που δεν προτείνουν όμως λύσεις!

    Αντί επιλόγου, ένα σύνθημα: «Πριν γράψεις ένα σύνθημα, πράξε το!».

    Ο κόσμος δεν έχει πια ανάγκη από γραμμένους τοίχους, αλλά από ζωντανά παραδείγματα.
    Αλλά με τα λόγια χτίζουμε ανώγεια και κατώγεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το μόνο θεματάκι που έχω με τον αντίλογο είναι πως όταν δω γραμμένη ή ακουσω μια εντελώς παράλογη (σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα) άποψη, φουντώνω χαχαχα!(ανάβουν τα αίματα , τί μανιάτισσα είμαι fake? χαχαχα)
    Με σένα δεν έπαθα το ίδιο, απλά βλέπεις το θέμα από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.

    Όλοι αυτοί "οι καθέξιν κομπλεξικοι, που βρίσκουν άλλοθι κ.λπ. " δε με αφορούν ή τέλοσπαντων δε με αφορούσαν στο εν λόγω κείμενο.
    Δεν έγραψα για αυτούς αλλά για κάποιους άλλους.

    Ένα αγόρι με μεγάλη ανάγκη να εκφραστεί, που δεν είχε ούτε την εμπειρία, την ψυχραιμία και τη γνώση να προτείνει λύσεις (κι ευτυχώς αλλιώς τί παιδί θα ήτανε).
    Και μια καλλιτέχνιδα του δρόμου.
    Το παιδί έχει δυο πρώτες φορές σε μία.

    Προσπάθησε να τους δεις με άλλο μάτι και όχι σαν δυο αλητήριους που βρωμίζουν έναν τοίχο.

    Αν δεν τα καταφέρεις δεν μπορώ να κάνω κάτι.

    Καλό σου βράδυ Apocalipsis999

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Να μια αλήθεια που αθωώνει τα έντομα..
    Την καλημέρα μου!
    Πολύ μου άρεσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τα έντομα ανέκαθεν αποτελούσαν την πιο παρεξηγημένη μειονότητα??(μπα... μάλλον πλειονότητα αν και δεν είμαι εντομολόγος) του ζωϊκού βασιλείου.

    Η αδικία έπρεπε κάποια στιγμή να αποκατασταθεί!

    Τα πολυ καλά σας λόγια κε Παρελη έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω.

    Ευχαριστώ και καλή σας ημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλογραμμένο κι όμορφο
    κείμενο διαβλέπω ταλέντο
    δίχως άλλο
    Σε χαίρομαι φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ελένη δεν έχει σημασία αν έχω ταλέντο ή όχι.
    Σημασία έχει να μοιραζόμαστε (αυτά που νιώθω και φαντάζομαι).
    Δίχως άλλο χαίρομαι για τα καλά σου λόγια και έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα.

    Απλά αυτό που θέλω να κάνω πάντα με τις αναρτήσεις μου είναι ότι και τα συνθήματα στο δρόμο:
    NA ΤΣΙΜΠΑΩ.

    Πολλά φιλιά και καλή συνέχεια γλυκιά μου φίλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. δεν έχω γράψει ποτέ συνθήματα σε τοίχους...ούτε γκράφιτι...έχω κάνει...δεν έχω χαράξει καν τα αρχικά μου σε παγκάκι...
    αλλά οι φρεσκοβαμμένοι καθαροί τοίχοι (κυρίως οι λευκοί - που είναι και το σύνηθες) μου θυμίζουν κελιά. Δεν μου αρέσουν...τους έχω συνδέσει με λευκές στολές με μακριά μανίκια...
    Τα συνθήματα στους τοίχους ΔΕΝ μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Αλλά ποιος θα περίμενε κάτι τέτοιο; Ούτε η Γκουέρνικα (γράφιτι τρόπον τινά)κατάφερε να αποτρέψει το 2ο παγκόσμιο...

    Η έκφραση, η όποια έκφραση είναι ιερό πράγμα...
    Σάμπως δεν υπάρχουν κομπλεξικοί εικαστικοί ή λογοτεχνίτες που μόνο από ναρκισσισμό ή για αυτο -εφησυχασμό δημιουργούν; Τι θα λέγαμε; ότι είμαστε λάτρεις της λευκής σελίδας ή του λευκού καμβά; Να πάψουν να γράφουν; και μάλιστα να πάψουν ΟΛΟΙ να δημιουργούν επειδή ανάμεσα στους δημιουργούς υπάρχουν και κάποιοι των οποίωνη στάση δεν μας πάει;

    Μανιάτισσα (το περήφανη, είναι ίσως πλεονασμός όταν σε προσφωνώ) μου άρεσε τόσο το κείμενο...δε λέω για το αυτονόητο του περιεχομένου όσο για το βαθύτερο της φόρμας που υπηρετεί το περιεχόμενο!

    Καλησπέρα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Οδυσσέα, (το Ξένε μπορεί να είναι εύηχο αλλά...)

    Ούτε κι εγώ το έχω κάνει! Δεν έχω γράψει ή ζωγραφίσει σε τοίχο, ούτε ποτε μπήκα αληθινά στο πειρασμό να το κάνω.

    Πάντοτε βέβαια θαυμαζα κάποια γκράφιτι στο κέντρο της πόλης, όπου πράσινο, πράσινο, πράσινο κοσμούσε άχαρο γκρι τσιμέντο.
    Γιατί δηλαδή να είναι το τσιμέντο προτιμότερο? Γιατί να μας πειράζει ο ζωγραφισμένος τοίχος ένος 14ώροφου θηρίου και να μη μας πειράζει το θηρίο το ίδιο? (ερώτηση πασπαρτου για πολλές συζητήσεις!)
    Οι μεγαλουπόλεις με τις τζαμαρίες στους ουρανοξύστες το έλυσαν το θέμα. Αν κοιτάξεις εκεί βλέπεις απλά μια αντανάκλαση. (και δεν είναι καν η δική σου).

    Τα συνθήματα δεν άλλαξαν ποτέ τον κόσμο, κάποιοι όμως που επιχείρησαν να το κάνουν χρησιμοποίησαν συνθήματα.

    Κι η Γκούερνικα όπως πολύ όμορφα τόνισες δεν απέτρεψε τον πόλεμο αλλά έμεινε και θα μείνει εις τους αιώνες για να τον θυμίζει.

    Η παρέμβαση σου ήταν πραγματικά πολύ εύστοχη. Σε ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά σου λόγια, αλλά πιο πολύ σ' ευχαριστώ για το σχόλιο σου. Μπορεί να μην έγραψες ποτέ σε τοίχο, αλλά θα ήθελα να συνεχίζεις να γράφεις στο δικό μου.

    Καλό σου βράδυ διαδικτυακέ φίλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Το καλό με αυτό το blog είναι πως βάζει ενδιαφέροντα θέματα που "τσιμπάνε" τον ανυποψίαστο blog-surfer σαν κάτι κουνουπάκια που έχουν βγει τσάρκα σε μια καλοκαιρινή νύχτα...

    Θα συμφωνήσω με κάποιους από εσάς πως ένα σύνθημα δεν αλλάζει τον κόσμο τουλάχιστον όχι άμεσα, εδώ δεν τον αλλάζουν πολύ πιο άμεσες και δραστικές ενέργειες...
    Ένα σύνθημα έχει πολλαπλό ρόλο ανάλογα με τον συγγραφέα του και το περιεχόμενό του. Από το να μας διασκεδάσει, να μας προβληματίσει να μας δείξει μια άλλη σκέψη και μια διαφορετική όψη μιας κατάστασης και έτσι έμεσα να αλλάξει τον κόσμο. Πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι ρόλοι και σκοποί σε ένα σύνθημα που αδυνατώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή.

    Χωρίς να είμαι άνθρωπος που γράφω σε τοίχους, καταλαβαίνω μεν την αντίδραση όσων έχουν δει την πρόσοψη του σπιτιού τους με ένα σύνθημα που δεν τους λέει τίποτα στην καλύτερη περίπτωση μέχρι να τραβάνε τα μαλλιά τους και να καλούνε τον μπογιατζή να επαναφέρει το νορμάλ χρώμα στον τοίχο τους... δεν είναι όλα τα συνθήματα καλλιτεχνικές δημιουργίες άλλωστε. Από την άλλη μεριά, είμαι θετικός στο να υπάρχει η ελευθερία έκφρασης και ας γίνει και ένας τοίχος εμπριμέ βρε αδερφέ, δεν έγινε και κάτι. Οι μπογιατζήδες πως θα ζήσουν άλλωστε? Από το γκρι που επικρατεί στις πόλεις μας καλό είναι να υπάρχει και λίγο χρώμα. Και μην πει κανείς πως κάνω υψηλή κριτική, γιατί μου έχουν βάψει έναν τοίχο και μένα...

    Με το χέρι στην καρδιά, πόσοι από εσάς που είστε αντίθετοι με τα συνθήματα δεν έχετε γελάσει... άντε έστω χαμογελάσει με ένα έξυπνο 2στιχο? δεν είναι και αυτό κάτι που μετράει στις μέρες μας?
    Γράψτε λοιπόν στο blog, με την άδεια της Μανιάτισσας φυσικά, κάποια συνθήματα που θεωρείτε πως χρειάζεται να αναφερθούν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ανωνυμε φίλε (εκείνο το θετικΟΣ σε πρόδοσε)!

    Κι εγώ έγινα έξαλλη όταν είδα με σπρευ ένα τεράστιο ΘΥΡΑ 13 σε κολόνα του σπιτιού μου, οπότε ναι, ξερω πώς είναι να βλέπεις ένα σύνθημα και να τραβάς τα μαλλιά σου πίστεψε με!χαχαχ

    Σε ευχαριστώ που θεωρείς καλό ότι οι αναρτήσεις μου "τσιμπάνε" σαν κουνουπάκια θερινός νυχτός τον ανυποψίαστο Blog-surfer! Ηταν η παρομοίωση της ημέρας και κρίμα που είσαι ανώνυμος! Όχι τίποτα άλλο δεν ξέρω που να παραδώσω το βραβείο!

    Όσο για τα συνθήματα, είναι για τους τοίχους κι όχι για τα σχόλια ενος καινούργιου σχετικά blog (εννοείται πως είναι καλοδεχούμενα ανέκαθεν με εξίταραν, κι αυτά και οι εμπνευστές τους, όλα έχουν τη θέση τους σ' αυτόν τον κόσμο!)

    Καληνύχτα Ανώνυμε φίλε κι εύχομαι την επόμενη φορά που θα σε τσιμπήσει το εν λόγω κουνουπάκι να μην πονεσει (υπερβολικά τουλάχιστον!)
    ζζζζζζζζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. αν σε τούτο το όμορφο και ζωντανό κείμενο σταθούμε στο αν πρέπει να βρωμίζουμε ή όχι τους τοίχους, τότε θα έχουμε χάσει την ουσία του…
    και φυσικά θα συμφωνήσω με τον Οδυσσέα!

    καλό ξημέρωμα περήφανή μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Λύχνε μου, απέδειξες για ακόμη μία φορά πως εκτός από το Ονομα, έχεις και τη Χάρη.
    Ναι, το αν πρέπει να βρωμίζουμε ή όχι τοίχους ήταν το τελευταίο πράγμα που πέρναγε απ' το μυαλό μου όταν έγραφα. Και θα μπορούσα να αναλύσω ένα εκατομμύρια θέματα με αφορμή το "Πρώτη σου φορά?" εκτός απ' αυτό!

    Όμως αυτό που διαπίστωσα όταν πρωτοέγραψα και διάβασαν αναγνώστες (φίλοι έστω) είναι ότι η ανάγνωση ενός έργου είναι Τέχνη από μόνη της (Το δανείζομαι από τον κοινό μας φίλο Οδυσσέα Ξένο γιατί μου άρεσε χαχα).

    Ο καθένας σε οποιοδήποτε έργο βλέπει δικά του "πραγματα". Ο δημιουργός δεν μπορεί να του επιβάλλει να δει με τα δικά του μάτια. Του αρκεί απλά ο άλλος "να δει".

    Μια στιγμή... η τυχαία συνάντηση δύο τρυφερών ψυχών μέσα στο φάσμα του χρόνου! Αυτό ήταν όλο κι όλο το κειμενάκι μου! Από εκεί και πέρα ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα!

    Σε φιλώ Λύχνε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Καλως σε βρήκα.. βλεπω πολλους αγαπημενους φίλους..

    καλη συνεχεια με φιλια χωρις τσιμπημτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Καλώς ήρθες καλή μου...ευπρόσδεκτη στο διαδικτυακό μου σπίτι.
    Δεν μπορώ όμως να σου υποσχεθώ ότι δε θα έχει τσιμπήματα εδώ...
    Αγαπώ πολύ το διάλογο και σωστός διάλογος χωρίς τσιμπήματα είναι Έρωτας χωρίς πείσματα (δεν έχει νοστιμάδα καλή μου!)

    Το σ' αγαπώ είναι μια έκφραση που όλοι έχουμε πει και σκεφτεί! Και βιώσει? Τότε είναι το αυταπόδεικτο θαύμα!
    (υπάρχει διαφορά με το σ' αγαπάω? ίσως!)

    Καλό σου βράδυ και καλως ήρθες και πάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΜΠΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΥΝΟΥΠΙΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ : ΑΦΥΠΝΙΣΟΥ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Avenida μπήκες ακριβώς στην καρδιά του κειμένου μου!

    Τα συνθήματα τσιμπάνε και ζωή χωρίς τσιμπήματα είναι ένας αιώνιος λήθαργος, ένα βαθύ και ατελείωτο(ούτε καν οδυνηρό) κώμα.

    Χαίρομαι! Πέρασα κι απ' το blog σου και μου άρεσε πολύ! Καλη σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή