Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Πρώτη σου φορά? (Ονειρο Θερινής Νυχτός)



"Τί γίνεται μικρή? Σκαλώσαμε?"
Μάλλον....Κάπου ανάμεσα σε φωτάκια και μουσική. Μια όμορφη θερινή νύχτα.
"Έχεις ξανάρθει?"
 Καμία απάντηση.
"Πρώτη σου φορά?"
 Εγνεψε διστακτικά..
"Άσε...κατάλαβα....Στραβωμένοι γονείς! Νταξει μωρέ δεν τρέχει... "
Το ποτό δεν το 'ξερε και ήταν ήδη στο δεύτερο. Κι εκείνος την άγχωνε...έτσι λαίμαργα που κοιτούσε. Οποιαδήποτε άλλη γυναικεία ύπαρξη εκτός από εκείνη.
Θυμήθηκε τότε  που της ζήτησε να βγούνε.
"Ο Φώτης? Μην είσαι μαλάκας!"E αφού της έδωσε το πράσινο φως κι η καλύτερη φίλη, αυτή μωρέ που μετρούσε τις επιδόσεις της τάξης...
"Κανόνισε.. Είσαι η μόνη που δεν το 'χει κάνει"


"Πάω για σφηνάκια", είπε κοφτά και την παράτησε  σύξυλη.Οι πρώτες χορεύτριες λικνίζονταν στα τραπέζια κι η μικρή άρχισε να ιδρώνει. Ενιωθε και λίγο άβολα  μέσα σε εκείνο το λευκό φουστάκι αλλά.... "Τα ' παμε....φούστα θα βάλεις. Το σορτσάκι μπορεί να είναι σέξυ, αλλά η φούστα βγαίνει πιο εύκολα. Ή τουλάχιστον δίνει αυτήν την εντύπωση.", αποφάνθηκε η φίλη-μάνατζερ. Δεν ήταν βέβαια δικό της , το 'χε ακούσει σε μια ταινία , οπότε "όφειλε να υπακούσει"
                                                ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Έτσι θα βγεις έξω?"
1,2,3....
"Δε μιλάς... Ποτέ δε μιλάς."
4,5,6...
"Από τότε που χάσαμε τη  μάνα σου δε σε κάνω ζάφτι."
7,8,9...
"Τέλοσπάντων. Πως γίνονται τα παιδιά μάλλον ξέρεις...Οπότε.."
10.
                                                                ~~~~~~~~~~~~~~~
 Με το τρίτο σφηνάκι  όλα τελειωσαν. Άρχισε να κουνιέται νωχελικά πάνω στον καβάλο του Φώτη. Τώρα την είχε ανεβάσει σχεδόν όλη πάνω του.
                                                                  ~~~~~~~~~~~~~~~
Της σήκωσε τη φούστα πολύ εύκολα. και μπήκε με δύναμη. Η μικρή πόνεσε πολύ αλλά...Ο "Φώτης-Μην είσαι μαλάκας συνέχισε. Γιατί να κολώσει? Το γκομενάκι ήτανε με τα πόδια ανοιχτά και δεν έβγαζε κιχ. Καλά έκανε και την πότισε. Στο κάτω κάτω ας μην έπινε.
Σήκωσε το παντελόνι του και άναψε τσιγάρο.  "Σκουπίσου κι έλα σε λίγο..."  διέταξε. Kαι βρόντηξε πίσω του την πόρτα της τουαλέτας προειδοποιώντας "Άλλος", εκείνον τύπο που κοιτούσε έκπληκτος.
                                                                    ~~~~~~~~~~~~~~~
Το πάτωμα είχε μερικές σταγόνες αίμα. Το λευκό φουστάκι είχε λερωθεί πολύ περισσότερο.
"Σήκω".
Κάπου τον ήξερε αυτόν που της μιλούσε...κάπου τον είχε ξαναδεί...Κάπου, αλλά ...Το μυαλό της γύριζε, το κορμί της πόναγε και...
"Σήκω κορίτσι μου. Πρεπει να φύγουμε." επέμεινε ο άγνωστος.
                                                                      ~~~~~~~~~~~~~~
" Φέρε ρε Ανδρομάχη κανένα ρούχο να αλλάξει η κοπέλα!"
Η Ανδρομάχη έφερε μια λευκή μακριά φούστα, καθαρά εσώρουχα και ένα όμορφο πουκάμισο.
"Δουλειά του Φώτη?" ρώτησε ψιθυριστά τον άντρα.
"Ναι", αποκρίθηκε εκείνος.
"Τον αλήτη! Πάλι τα ίδια ?" αγανάκτισε η γυναίκα.
Η μικρή, με τη βοήθεια της Ανδρομάχης, πλύθηκε και ντύθηκε. 
"Ορίστε κι ο καφές! Πιες τον να συνέλθεις! Έλα, παιδί μου..πιες τον "
                                                     ~~~~~~~~~~~~~~
Μέσα στο αυτοκίνητο κατάφερε να παρατηρήσει τον άγνωστο.
"Τώρα με θυμήθηκες?"
Ναι, έγνεψε η μικρή με έκπληξη.
"Ήσουνα τυχερή κοριτσάκι. "
Σταμάτησε το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι της.
"Ήσουνα τυχερή που ήμουν εκεί", είπε και την κάρφωσε με τα όμορφα  μάτια του.
Η μικρή κοιτούσε σα χαμένη.
"Την επόμενη φορά δε θα είναι κανείς"
                                                        ~~~~~~~~~~~
Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου. Ο άντρας περίμενε υπομονετικά να μπει μέσα στο σπίτι της. Εκείνη γύρισε, σήκωσε το μικρό της χεράκι και τον χαιρέτησε.
                                                        ~~~~~~~~~~~
"Την επόμενη φορά δε θα είναι κανείς", μονολόγησε ο άντρας. Κούνησε το κεφάλι με βεβαιότητα, έβαλε μπρος το αυτοκίνητο κι έφυγε δια παντός.

20 σχόλια:

  1. Θελές τα και παθές τα!

    Ας είναι καλά η... «φίλη»/(φίδι) μάνατζερ με τις... συμβουλές της!
    Με τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς!

    Και άμα σε παρασέρνουν οι «φίλοι» με χαζοεπιχειρήματα τύπου "Κανόνισε.. Είσαι η μόνη που δεν το 'χει κάνει" καλά να πάθεις!

    Μυαλό θέλει, στοιχειώδες, και ολίγον πυγμή. Γιατί δεν θα υπάρξει κανείς την επόμενη φορά! Ή καμία φορά!

    Καλή Κυριακή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε Αpokalipsis999

    To άτομο στη συγκεκριμένη ιστορία είναι ένα παιδί. Ούτε καν στην εφηβεία θα έλεγα, μάλλον στην προεφηβεία.

    Το "τα 'θελες και τα ' παθες " είναι ~κατά τη γνώμη μου ~ μια προσέγγιση απλοϊκή. (δοκίμασε να το πεις σε εκείνον τον πατέρα που πριν από κάποιους μήνες έχασε την κόρη του με ανάλογο τρόπο και θα σου πω εγώ..)

    Και δεν είναι μόνο η φίλη που επηρεάζει αγαπητέ μου Apokalipsis999,( τη μισήσατε, το ξέρω, αλλά δεν είναι μόνο αυτή), είναι ένας ατυχής συνδυασμός παραγόντων που όσο κι αν προσπαθήσεις πολλές φορές είναι αδύνατο να αποφύγεις σ' αυτό το παλούκι που λέγεται ζωή.

    Η ιστορία θα μπορούσε άνετα να είναι και πραγματική( Η μπορεί και να είναι, κανείς δεν ξέρει.)

    Η ιστορία αυτή θα μπορούσε άνετα να είναι αναπαράσταση ολόκληρης της ζωής.
    (το ότι είναι σίγουρα το ξέρω)

    Καλη σας ημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι σοκαριστικό αλλά είναι από τα σενάρια που συμβαίνουν..
    Δυστυχώς ..
    και τότε οι αδύναμοι χαρακτήρες πληρώνουν ακριβά την ατολμία τους να μην αρνηθούν ΑΡΝΗΘΟΥΝ
    να είναι έρμαια των βουλών των άλλων..
    Ωραία το έγραψες..
    χαιρετώ σας κυρία μου!
    να διδάσκουμε και να εφιστούμε την προσοχή..
    για όλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κύριε Παρελη,

    Ναι! Σίγουρα δεν είναι μια ανάλαφρη ιστορία θερινής νυχτός! Και δεν είναι πάντα η ατολμία μητέρα όλων των δεινών...

    Οπωσδήποτε η έλλειψη χαρακτήρα είναι ένα θέμα, αλλά και η πλήρης σύγχυση , το συναισθηματικό τίποτα ένα άλλο...
    Άλλωστε δεν έχω όλες τις απαντήσεις.(καμία θα έλεγα)

    Ο διδακτισμός μακριά από μένα. Τα συμπεράσματα ήταν και θα είναι πάντα δικά σας!

    Σας ευχαριστώ πολύ που περάσατε μια βόλτα από εδώ.

    Καλή σας ημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. κόκκινες κηλίδες σε άσπρο φόντο συνθέτουν μια νουάρ ιστορία…
    Περήφανη Μανιάτισσα , κράτησες τις σωστές αποστάσεις από το θέμα σου με μαστόρικο τρόπο: το βλέμμα σου δεν ήταν ούτε πολύ μακριά ώστε να χαθούν οι ουσιώδεις συναισθηματικές πτυχές ούτε πολύ κοντά ώστε να εκπέσεις σε επίπεδο κουτσομπολιού. Αυτά επί της φόρμας και για την αισθητική απόλαυση που μου χάρισε το κείμενό σου.

    Η ιστορία, είναι μια κλασική περίπτωση αποπλάνησης ανηλίκου. Λήξις. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες ενός μέρους της κοινωνίας που αρρωστημένα κρυφολιγουρεύεται αθώα παιδικά κορμάκια κι αθώες παιδικές ψυχούλες. Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμες υποθέσεις για οποιαδήποτε ηλικία, πόσο δε μάλλον για την παιδική ή εφηβική (το ίδιο κάνει).

    Καλησπέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εκεί που σκαλώνει η ανθρωπιά... εκεί που ο άνθρωπος φτιάχνει μια κούκλα με παιδικό πρόσωπο για να παίξει...

    Δεν έχω λόγια. Και... δεν είδα ποτέ το καλό να βασιλεύει. Μόνο θηρία ανήμερα που τρώνε τις σάρκες των αδύναμων.

    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητέ Οδυσσέα,

    Σε πληροφορώ ότι σιχαίνομαι το μελό, πόσω μάλλον το κουτσομπολιό, οπότε ναι, σε μια τέτοιου ειδους ιστορία πρωταρχικό μέλημα μου ήταν να κρατήσω αποστάσεις. Συμπονώ και συμπάσχω με τους ήρωες (δικοί μου δεν είναι άλλωστε?) αλλά δε χαρίζομαι σε κανέναν (κοινώς προσπαθώ να είμαι ακριβοδίκαιη, να βλέπω τα πράγματα από κάποια απόσταση, και να τα παρουσιάζω στη σωστή τους διάσταση)

    Προσπαθώ. Αν εσύ πιστεύεις ότι το πέτυχα είναι για μένα μεγάλη υπόθεση.

    Η προσπάθεια αυτή βέβαια δεν παύει να προκαλεί κάποιες ¨"παράπλευρες απώλειες". Εδώ δεν εστίασα τόσο στα συναισθήματα και στις σκέψεις τις μικρής, άφησα τα πραγματα να κυλήσουν σαν κινηματογραφική ταινία (μικρού μήκους μάλλον). Τα συμπερασματα που βγήκαν λοιπόν από άλλους αναγνωστες ήταν λιγάκι αυθαίρετα, αλλά όπως είδες δεν προσπάθησα και δεν θα προσπαθήσω να πείσω κανέναν.

    Μου κάνει εντύπωση όμως πως κάποιοι εστίασαν αποκλειστικά στη μικρή, στις ευθύνες της, στη συμπεριφορά της και δεν ασχολήθηκαν καθόλου π.χ. με το θύτη που φαίνεται με σαφήνεια ότι επιδίδεται σε τέτοιου είδους πράξεις και μένει ατιμώρητος, στον απο-μηχανής Θεό διασώστη και το ρόλο του, στον πατέρα, κ.λ.π., κ.λ.π.
    Δε θα 'θελα να συμπεράνω ότι εν έτει 2011, εξακολουθούμε να ζούμε σε μια φαλλοκρατική κοινωνία όπου "για όλα φταίει η γυναίκα" (και να φανταστείς ότι εδώ δε μιλάμε κάν για μια γυναίκα ώριμη)

    Μου άρεσε που επισήμανες τα χρώματα. Δεν τα αναφέρω τυχαία, δεν είχα ούτε χρόνο ούτε χώρο για περιττολογίες. Πάντα φαντάζομαι με εικόνες και όλα έχουν τη σημειολογία τους.

    Τέλος ναι είναι μια ιστορία αποπλάνησης, αλλά προσωπικά θα τη χαρακτήριζα άγρια ιστορία ενηλικίωσης. (είπαμε δε χαρίζομαι)

    Και χαίρομαι που το "επιασες" φίλε μου το νόημα. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος που αφιέρωσα για να επικοινωνήσουμε δεν πήγε τελείως στράφι.
    Τα καλά σου λόγια με αποζημίωσαν και ξέρω (είναι πασιφανές απ' την ανάλυση) πως είναι ειλικρινή.

    Έχεις δίκιο! Η κοινωνία μας αρρωστημένα κρυφολιγουρεύεται αθώα παιδικά κορμάκια κι αθώες παιδικές ψυχούλες.
    Υγιαίνετε!

    Φιλιά διαδικτυακά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φίλη δήμητρα♥♥♥q,

    Ο θρίαμβος του κακού είναι δεδομένος. γρήγορος κι εύκολος. Το κακό προκαλεί και σοκάρει.

    Απ΄την άλλη υπάρχει και το καλό. Δε φαίνεται και πολύ...αν εμφανιστεί όμως έχει μια ιδιαίτερη δύναμη...

    Πάντα θα υπάρχουν τα αρπακτικά που ξεσκίζουν τις σαρκες αθώων θυμάτων (και μην ακουσω πάλι για τις ευθύνες των αθώων θυμάτων γιατί βαριέμαι να παραθέσω χονδροειδή παραδείγματα)
    Παράλληλα με τα αρπακτικά όμως θα βαδίζουν και άνθρωποι. Μπορεί να μην προλαβαίνουν το κακό (τα αρπακτικά επιτίθενται ύπουλα), αλλά θα είναι εκεί να υποστηρίξουν τα θύματα.

    Όσο υπάρχουν άνθρωποι καλή μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σοκαριστικό μα τόσο αληθινό
    μια αποδημία της αθωότητας
    μπροστά στο κανάλι του πλάνου βλέμματος
    και της κρυφής πράξης
    Ωραία δομημένο Μπράβο σου!!
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κόκκινες κηλίδες σε λευκό φόντο
    και μια οριστική αποδημία της αθωότητας...

    Reality bites, που λεν κι οι φίλοι μας οι αγγλόφωνοι!

    Φιλιά καλή μου Ελενη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. μια ιστορια με πολυ νοημα ....αναλογιζομαι για αλλη μια φορα την ευθυνη του να μεγαλωνω παιδια γιατι θα πρεπει το δεκανικι ενος παιδιου να ειναι ο δηθεν ''φιλος''?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φίλε/η, ανώνυμε,

    Όντως η ανατροφή των παιδιών είναι μεγάλη υπόθεση και οι ευθύνες τεράστιες, αλλά θα σου απαντήσω κι εγώ με μια ατάκα που συνηθίζω, ότι δηλαδή δεν υπάρχει σχολείο (για να γίνεις γονιός)

    Η εφηβεία είναι ημιάγρια κατάσταση. Ο δήθεν φίλος δεν είναι το δεκανίκι ενός παιδιού. Είναι το μέσο να γίνει αποδεκτό στο άμεσο κοινωνικό περιβάλλον κι αυτό είναι ακόμη πιο σοβαρό. (πίστεψε με έχω υπάρξει έφηβη και ξέρω)

    Κι η "κακή" φίλη σ' αυτήν την ιστορία τρόπους για να γίνεται αποδεκτή στο περιβάλλον της εφευρίσκει. Με μέσο τη μόδα και το lifestyle.

    Aνώνυμε/η έχεις δει πως μιλούν τα παιδιά σήμερα? Με τί ωμότητα και κυνισμό? Θέλω να ελπίζω ότι είναι μια μορφή αντίδρασης και ότι κι εμείς αντιδρούσαμε και δεν το θυμόμαστε.

    Πάντως θα προτιμούσα έναν κόσμο όπου το 5χρονο μιλάει σαν παιδί κι όχι σαν διεφθαρμένος λέκτορας Πανεπιστημίου.

    Καλή σας ημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Είπα να περάσω κι εγώ μια βόλτα από τα μέρη σου αγαπητή Μανιάτισσα. Έχω ακούσει ότι είστε φιλόξενοι:-)
    Με άγριο θεματάκι με υποδέχεσαι, αλλά μου άρεσε ο τρόπος που το παρουσίασες, άγριο μεν αλλά συνάμα και τρυφερό.
    Σκέφτομαι ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχουν πάντα γονείς που δεν μπορούν στην θνητότητά τους να ανταπεξέλθουν σε όλα, μικρές που θα πέφτουν σε πάθη-λάθη, φίλες που δεν βλέπουν την τύφλα τους, Φώτηδες που δρουν ανάλογα με το που φτάνει το μυαλό τους και από μηχανής θεοί να μας γλυτώνουν από παθήματα-μαθήματα...και αυτό λέγεται ζωή. Και καθένας κάνει τις επιλογές του και αναλαμβάνει τις συνέπειες.

    Καλώς σε βρήκα και ένα ήρεμο απόγευμα εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αγαπητή Μ,

    Όντως είναι άγριο το θεματάκι (είχα και πιο γλυκά ή αστεία ή μελαγχολικά πιο κάτω, έσένα τί να κάνουμε σου 'λαχε αυτό)Αλλά είναι συνάμα και τρυφερό. (Συ είπας)

    Έτσι είναι η ζωή καλή διαδικτυακή φίλη. Μέσα από την πιο προκλητική αγριότητα αναφύεται η πιο συγκινητική τρυφερότητα.

    Καθένας παίζει το ρόλο του στο μάταιο τούτο κόσμου.
    "Αν είμασταν όλοι ίδιοι δε θα 'χε ενδιαφέρον"
    "Φαντάζεσαι μια ταινία με όλους τους ήρωες ίδιους?" κ.λ.π.

    Πάθη,λάθη, επιλογές και συνέπειες. Εμένα σαν σεξ ψέματα και βιντεοταινίες μου κάνει.

    Καλό απόγευμα Μ (μου άρεσε η παρέμβαση σου και ναι θέλω να πιστέυω ότι είμαστε φιλοξενοι)

    Καλό απόγευμα γλυκιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. .........

    έξαλλη..

    ειμαι ωρα ετσι.. και δεν ξερω τι...

    που να κοιταξω...

    αυτο που θελω?..

    τιμωρια...

    μισος...

    ματιά που πεταγεται και καρφωνει....

    ατιμωρησία.. αίσχος..
    μα δεν φτανουν μονο οι λεξεις..

    αλλαγες που δεν επερχονται ποτε... γιατι?..
    αντε και αυτο αναπαντητο..

    σκεψεις που τρεχουν μεσα στο μυαλο μου.. αγριες.. φθονου...εκδικησης..

    σεξουλακικη κακοποιηση...

    σωματος ..ψυχης...

    το σωμα μεγαλωνει.. η ψυχη?..

    νομιζω πως θα ξεφυγω με τον λογο μου..

    θα σταματησω εδω..

    καλημερα με φιλια που φτανουν τον "φωτη".. και...πιστεψτε με δεν ειναι ωραιο θεαμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αγαπητή μου σ' αγαπώ,

    Η μεγαλύτερη τιμωρία που μας επιβάλλει η ατιμωρησία είναι το μίσος.

    Οι σκέψεις αυτές οι άγριες...φθόνου κι εκδίκησης!
    Αλλοιώνουν την ψυχή μας. Καταστρέφουν ό, τι πιο αγνό και όμορφο είχαμε. Φοβερή τιμωρία πίστεψε με. Είναι βέβαια ανθρώπινο αλλά...

    Η ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης. Η δίψα για εκδίκηση. Και αποκατάσταση της ηθικής τάξης (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου).

    Δυστυχώς οφείλουμε να ζούμε με την ατιμωρησία. Προσοχή όμως. Παρασιτεί στη ζωή μας και γεννά πολλά διεστραμμένα παιδάκια. Ας προσπαθήσουμε να μην τα υιοθετήσουμε ακόμα κι αν μας παρακαλούν σπαρακτικά.

    Καλημέρα καλή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Η ιστορία σου είναι από τις θλιβερές αλλά δυστυχώς πραγματικές που συμβαίνουν στην ζωή... Είναι κατανοητό που η οργή για τον "μορφονιά" ξεχειλίζει και η ατιμωρησία είναι ένα μεγάλο θέμα της κοινωνίας μας (έτσι όπως την έχουμε κάνει πλέον...)
    Σαν μελλοντικός γονιός (έτσι ελπίζω τουλάχιστον) θέλει τρομερή προσπάθεια ώστε να προστατεύσω τα παιδιά μου αλλά και πάλι δεν είναι αρκετό... Μακάρι τέτοιες ιστορίες να είναι μόνο στην φαντασία και όχι στην πραγματικότητα.
    Γελάτε? Αφήστε με τουλάχιστον να το ονειρεύομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ανώνυμε φίλε/φιλη,

    Ναι. Όση προσπάθεια κι αν καταβάλει ένας γονιός σχεδόν ποτέ δεν είναι αρκετό. (έτσι πιστεύω τουλάχιστον). Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αγαπάει το παιδί του άνευ όρων. Μη βιαστείς να απαντήσεις ότι το κάνει ούτως ή άλλως γιατί υπάρχουν παραδείγματα "βγαλμένα απ' τη ζωή" που θα σε διαψεύσουν.

    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή