Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Πρώτη σου φορά? (Ονειρο Θερινής Νυχτός)



"Τί γίνεται μικρή? Σκαλώσαμε?"
Μάλλον....Κάπου ανάμεσα σε φωτάκια και μουσική. Μια όμορφη θερινή νύχτα.
"Έχεις ξανάρθει?"
 Καμία απάντηση.
"Πρώτη σου φορά?"
 Εγνεψε διστακτικά..
"Άσε...κατάλαβα....Στραβωμένοι γονείς! Νταξει μωρέ δεν τρέχει... "
Το ποτό δεν το 'ξερε και ήταν ήδη στο δεύτερο. Κι εκείνος την άγχωνε...έτσι λαίμαργα που κοιτούσε. Οποιαδήποτε άλλη γυναικεία ύπαρξη εκτός από εκείνη.
Θυμήθηκε τότε  που της ζήτησε να βγούνε.
"Ο Φώτης? Μην είσαι μαλάκας!"E αφού της έδωσε το πράσινο φως κι η καλύτερη φίλη, αυτή μωρέ που μετρούσε τις επιδόσεις της τάξης...
"Κανόνισε.. Είσαι η μόνη που δεν το 'χει κάνει"


"Πάω για σφηνάκια", είπε κοφτά και την παράτησε  σύξυλη.Οι πρώτες χορεύτριες λικνίζονταν στα τραπέζια κι η μικρή άρχισε να ιδρώνει. Ενιωθε και λίγο άβολα  μέσα σε εκείνο το λευκό φουστάκι αλλά.... "Τα ' παμε....φούστα θα βάλεις. Το σορτσάκι μπορεί να είναι σέξυ, αλλά η φούστα βγαίνει πιο εύκολα. Ή τουλάχιστον δίνει αυτήν την εντύπωση.", αποφάνθηκε η φίλη-μάνατζερ. Δεν ήταν βέβαια δικό της , το 'χε ακούσει σε μια ταινία , οπότε "όφειλε να υπακούσει"
                                                ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Έτσι θα βγεις έξω?"
1,2,3....
"Δε μιλάς... Ποτέ δε μιλάς."
4,5,6...
"Από τότε που χάσαμε τη  μάνα σου δε σε κάνω ζάφτι."
7,8,9...
"Τέλοσπάντων. Πως γίνονται τα παιδιά μάλλον ξέρεις...Οπότε.."
10.
                                                                ~~~~~~~~~~~~~~~
 Με το τρίτο σφηνάκι  όλα τελειωσαν. Άρχισε να κουνιέται νωχελικά πάνω στον καβάλο του Φώτη. Τώρα την είχε ανεβάσει σχεδόν όλη πάνω του.
                                                                  ~~~~~~~~~~~~~~~
Της σήκωσε τη φούστα πολύ εύκολα. και μπήκε με δύναμη. Η μικρή πόνεσε πολύ αλλά...Ο "Φώτης-Μην είσαι μαλάκας συνέχισε. Γιατί να κολώσει? Το γκομενάκι ήτανε με τα πόδια ανοιχτά και δεν έβγαζε κιχ. Καλά έκανε και την πότισε. Στο κάτω κάτω ας μην έπινε.
Σήκωσε το παντελόνι του και άναψε τσιγάρο.  "Σκουπίσου κι έλα σε λίγο..."  διέταξε. Kαι βρόντηξε πίσω του την πόρτα της τουαλέτας προειδοποιώντας "Άλλος", εκείνον τύπο που κοιτούσε έκπληκτος.
                                                                    ~~~~~~~~~~~~~~~
Το πάτωμα είχε μερικές σταγόνες αίμα. Το λευκό φουστάκι είχε λερωθεί πολύ περισσότερο.
"Σήκω".
Κάπου τον ήξερε αυτόν που της μιλούσε...κάπου τον είχε ξαναδεί...Κάπου, αλλά ...Το μυαλό της γύριζε, το κορμί της πόναγε και...
"Σήκω κορίτσι μου. Πρεπει να φύγουμε." επέμεινε ο άγνωστος.
                                                                      ~~~~~~~~~~~~~~
" Φέρε ρε Ανδρομάχη κανένα ρούχο να αλλάξει η κοπέλα!"
Η Ανδρομάχη έφερε μια λευκή μακριά φούστα, καθαρά εσώρουχα και ένα όμορφο πουκάμισο.
"Δουλειά του Φώτη?" ρώτησε ψιθυριστά τον άντρα.
"Ναι", αποκρίθηκε εκείνος.
"Τον αλήτη! Πάλι τα ίδια ?" αγανάκτισε η γυναίκα.
Η μικρή, με τη βοήθεια της Ανδρομάχης, πλύθηκε και ντύθηκε. 
"Ορίστε κι ο καφές! Πιες τον να συνέλθεις! Έλα, παιδί μου..πιες τον "
                                                     ~~~~~~~~~~~~~~
Μέσα στο αυτοκίνητο κατάφερε να παρατηρήσει τον άγνωστο.
"Τώρα με θυμήθηκες?"
Ναι, έγνεψε η μικρή με έκπληξη.
"Ήσουνα τυχερή κοριτσάκι. "
Σταμάτησε το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι της.
"Ήσουνα τυχερή που ήμουν εκεί", είπε και την κάρφωσε με τα όμορφα  μάτια του.
Η μικρή κοιτούσε σα χαμένη.
"Την επόμενη φορά δε θα είναι κανείς"
                                                        ~~~~~~~~~~~
Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου. Ο άντρας περίμενε υπομονετικά να μπει μέσα στο σπίτι της. Εκείνη γύρισε, σήκωσε το μικρό της χεράκι και τον χαιρέτησε.
                                                        ~~~~~~~~~~~
"Την επόμενη φορά δε θα είναι κανείς", μονολόγησε ο άντρας. Κούνησε το κεφάλι με βεβαιότητα, έβαλε μπρος το αυτοκίνητο κι έφυγε δια παντός.

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει!



Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί,
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει,
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή και
όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε,
μαζί με μας και τα όνειρα μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας.


Γι' αυτό ένα πάρτυ σ' αυτό το δρόμο
είναι πιο θλιβερό και από τον ίδιο το θάνατο,
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται,
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού,
ένας σκύλος που απορεί,
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου,
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της,
ένας κρυφός αναστεναγμός,
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει,
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται...


Γι' αυτό ένα πάρτυ στην Οδό των Ονείρων
είναι πιο θλιβερή και από τη στιγμή του ονείρου,
είναι ένα ξέφτισμα ζωής,
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων.


Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει...
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Πρώτη σου φορά? (η Κουνουπιέρα)



"Μη σκοτώνετε τα κουνούπια...Αλλοι σας...."  και μετά... κενό!
Έβγαλε από το σακίδιο το σπρευ κοίταξε μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά   και .."ρουφούν το αίμα"
Με στρογγυλά  καλλιγραφικά  γράμματα. Κι  εκστασιασμένος  σαν σε ονείρωξη.
"ΠΙΝΟΥΝ όχι ΡΟΥΦΟΥΝ!"
Γύρισε και την είδε. Μαυροντυμένη ανθρώπινη σκια, πρόσωπο ώχρα,10-15 χρόνια μεγαλύτερη. Σου 'παιρνε την ανάσα.
"Αλλοι σας ΠΙΝΟΥΝ το αίμα!" επέμεινε.
Το παιδί κοιτούσε ανίσχυρο,  με ένα σπρέυ στο χέρι. 
"Πρώτη σου φορά?" , ρώτησε και πλησίασε απειλητικά.
Της έγνεψε καταφατικά.
"Χμμ...Τα συνθήματα είναι Τέχνη φιλαράκο. Δεν μπορούμε να βάζουμε όποια λέξη μας κατέβει" ,  είπε και του βούτηξε  το σπρέυ με το θράσος που επιβάλλουν τα χρόνια ( ή τα νιάτα?)
"Το "θα σου πιω το αίμα" είναι πιο γνωστή έκφραση, έτσι δεν είναι?"
"Ετσι είναι" έγνεψε εκείνος χωρίς να πει τίποτα.
Η κοπελιά χαμογέλασε ανεπαίσθητα κι άρχισε να ζωγραφίζει κάτι ακαθόριστο.
"Εντάξει μικρέ. Και το "ρουφούν" ωραία ακούγεται! Και  εδώ που τα λέμε αποδίδει  και το νόημα καλύτερα!" Και τον ακούμπησε μητρικά στον ώμο.
Μαζί με τις παγωμένες από τον πρώτο πόθο στάλες
 "Είναι όμορφο αυτό που έκανες", συνέχισε, "να συμπληρώσεις ένα μισοσβησμένο σύνθημα! Οι περισσότεροι θέλουν τόσο πολύ να γράψουν το δικό τους που..."
Συνέχιζε να ζωγραφίζει κάτι  ακατάληπτο. Χειριζόταν το σπρέυ με μανία, σαν  προέκταση του μυαλού της.
"Στην αρχή έτσι είναι.  Είσαι ρομαντικός. Νομίζεις ότι με ένα σύνθημα μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο!"
Το σχέδιο  άρχισε να παίρνει όγκο.
"Ομως τα συνθήματα δεν είναι για να αλλάζουν τον κόσμο μικρέ! Είναι για να τον τσιμπάνε".
Έβαλε και την τελευταία γραμμή.
"Πώς σου φαίνεται?" 
Τον κοίταξε με τον ίδιο τρόπο. Επίμονα.
"Τί είναι? Κατάλαβες?"  .
Της έγνεψε αρνητικά, αλλά με πολύ, πάρα πολύ κόπο. Ήταν  τα μάτια της που τον έκαιγαν...κάτι είχαν και...
"Είναι η κουνουπιέρα αυτού του κόσμου.... αυτού για τον οποίο μιλάγαμε. Του κόσμου που δεν ανέχεται τσιμπήματα από "κουνουπάκια"! Μόνο από άγρια θηρία!"
Κι άναψε τσιγάρο. Κοίταζε το ίδιο  της το  έργο  και ξέσπασε σ' ένα  μεθυστικό παραλήρημα. 
Και το μικρό της κουνουπάκι τα ρούφηξε όλα εκτός απ' τα λόγια της.
Αυτό ήτανε. Δεν ξαναέγραψε σύνθημα στον τοίχο.
Σήμερα τριγυρνάει στους δρόμους, παραφυλάει τους πιτσιρικάδες και ρωτάει:
"Πρώτη σου φορά?"


(πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι ο μικρός της ιστορίας μας είναι σήμερα διεθνούς φήμης γκραφιτάς? χμμμ...το ήξερα ότι αυτή η εξέλιξη θα σας άρεσε!! ~στο Χόλυγουντ θα άρεσε σίγουρα~χαχαχα)


Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

(ΤΑΞΙΔΙ) ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!



From the lake ~Georgia o'keeffe
 ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

"Μαζί θα πάμε το ταξίδι,
 στον τόπο που δεν υπάρχει,

 το αύριο που δεν έρχεται,
 μια εποχή που πέρασε εδώ και αιώνες"

Ορκίστηκες!

"Μάζί! Θα δούμε τον ήλιο που δε δύει,
 το φως που δε σβήνει,
 τη θάλασσα που δε φουρτουνιάζει,
 το κοχύλι που δεν γκρινιάζει"

Είπες!

"Τον άνθρωπο με όλα του τα χρώματα!
 Το σκύλο που δε βλέπει ασπρόμαυρα!
 Τον τυφλό χωρίς  δεκανίκι,
 Το αύριο που δεν έρχεται,
 μια εποχή που πέρασε εδώ και κάτι αιώνες!"

 Στο μαύρο βάλτο των χειλιών σου,
 βούτηξα ολόκληρη!Χωρίς αιδώ!
 Και σε είδα να κοιτάς από Αλλη ακτή.
 Ετοιμος για άλλο ταξίδι.

 Σε έναν τόπο  κάπου κοντά ,
 σε ένα σύντομο αύριο,
 μια εποχή όχι και πολύ μακρινή,
 με κάποια ύπαρξη αλλιώτικη.

 Με κάποια άλλη.
 Και θυμήθηκα πως ορκίστηκες
 Στον τόπο που δεν υπάρχει!
 το αύριο που δεν έρχεται,
 μια εποχή που πέρασε εδώ και αιώνες.










Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

ME ΛΕΝΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ... ΜΕ ΚΥΝΗΓΑΝ ΤΑ ΜΑΤ(μέρος Δ')

Η Δικαιοσύνη και το...κουσούρι της μετά την περιπετειώδη επίσκεψη της στην Ελλάδα!!

ΜΕ ΛΕΝΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ.....ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ..ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΤΩ ΡΕΕΕ!!
Φωνή  βοώντος εν τη ερήμω...Eν τη ερήμω?...Εν τη πλατεία !(Συντάγματος!!)
Άστο...δεν πα να βουτηχτείς ολόκληρος στο Malox,  ή να τραγουδάς μέχρι πρωίας!
Ακόμη και με εξάρτηση Scuba Diving, ή μεσαιωνική πανοπλία δεν το γλιτώνεις το κλάμα φίλε Έλληνα!Α ναι.. Και το ξύλο!Θα πονέσεις και θα κλάψεις γιατί ζεις "σε μια χώρα διεφθαρμένη" φιλαράκο μου, έτσι δεν είπε 'κείνος? (όχι εκεί δεν το έκανε το σαρδάμ, ήταν στη μητρική του γλώσσα!)
Καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το όνομα λέγανε οι γιαγιάδες σου, κι εσένα στα 'βγαλαν και τα δυο και με ευκολία...πόση!!
Τί 'πες? Τίς πταίει? Εγώ?
" Ε ναι.Εσύ φταις. Γιατί αν υπήρχε Δικαιοσύνη...
..."Δε θα υπήρχε ο Νόμος περί ευθύνης Υπουργών."...."Θα γινόταν που και που κάνα Δημοψήφισμα"
..."Δε θα είχε περάσει καν το μνημόνιο!"


Ντάξει, φταίω λιγάκι!Τότε που με είχε στείλει κατω ο Ζευς να σας σφίξω τα ζωνάρια, εγώ έλυσα τα δικά μου...σε εκείνον τον πολιτικό μωρέ...δε θυμάστε?
Τότε...που με πήρε (μωρή???) παρθένο και με κατήντησε μονίμως διψασμένο για υπέρμετρη εξουσία junky. Ε από τότε δεν ξαναπήρα σωστή απόφαση.


Πανελληνιε Συνωμοσιολογικέ Σύλλογε, ετοιμάσου για Reunion με θέμα:
Τί κοινό μπορεί να έχουν , η καμαριέρα του Στρος Καν, ο Αχιλλέας Μπέος και ο πολιτικός που με αρρώστησε?
Ήταν και οι τρεις βαλτοί.
Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς, εκείνον τον πολιτικό που με γέλασε... κάποιος τον έβαλε.Η κομματική του παράταξη? Σύσσωμη η Ελληνική πολιτική σκηνή? Ο Δίας για να πάρει μάτι? Μπα... όχι..Ακόμη και εδώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει μπλεχτεί γυναίκα. Ποια? (ε δε θέλει και πολύ φιλοσοφία). Μία που μου τα έχει μαζεμένα αιώνες τώρα. Εκείνη η σκύλα η Υβρις!!!(you know ΥΒΡΙΣ-ΝΕΜΕΣΙΣ-ΚΑΘΑΡΣΙΣ...ε αυτή!)


Γι' αυτό με φυλακίσανε οι άλλοι Θεοί στον Όλυμπο, μέχρι λέει να γιατρευτώ. Με είχαν και καλά υπό επιτήρηση, μην τυχόν και πάρω  εξουσία σε overdose και αλλάξω τα φώτα στο 12θεο!(όταν το κάνει ο Δίας είναι Hθική τάξη όταν  το κάνω εγώ Τυραννία, οπότε η ζωή είναι Αδικη, αποδεχτείτε το).


Αυτές τις μέρες όμως είδα περιχαρή τον Άρη και ταράχτηκα. Όχι καλέ..όχι επειδή οι  φήμες λένε ότι ειναι φοβερός εραστής (μην εμπιστεύεστε την Αφροδίτη, είναι και λίγο μαζόχα) αλλά επειδή ξέρω  πως όταν χαίρεται κάτι κακό στραβό κι ανάποδο συμβαίνει στο μικρό σας κόσμο!(Θεός του πολέμου γαρ, και η Δικαιοσύνη απεχθάνεται   τον πόνο, την αψιμαχία, το φόβο και τη βία!!)


Ακολουθώντας τον ως το Σύνταγμα, τα άκουσα, τα ένιωσα και στο τέλος τα 'δα όλα!! Τον πόνο, την αψιμαχία, το φόβο και τη βία. Κι έβγαλα το μαντήλι κι έκλαψα! (και δεν ήταν ούτε από τα ματ και το ξύλο, και δεν ήταν ούτε  απ' τα δακρυγόνα!). 


Αυτή η Υβρις!(πώς δεν την πήρε κανείς μας χαμπάρι?) 
Αυτή η Υβρις τα φταίει όλα!!