Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Mπορούμε ακόμα να λεγόμαστε άνθρωποι;

Φίλοι μου έλειψα για λίγο από κοντά σας, αλλά αποφάσισα να επάνελθω δριμύτερη. Νομιζω οτι η επιλογή μου το αποδεικνύει. 

Τάσος Λειβαδίτης. Πιο επίκαιρος από ποτέ.

                                        
 
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. (Τάσος Λειβάδιτης)

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


 Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


 Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

"Αυτός που απελπίζεται από την ανθρώπινη η μοίρα είναι δειλός. 
Αυτός που έχει ελπίδες γι’ αυτήν είναι ανόητος."   Albert Camus





Kαλημέρα φίλοι μου.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

H Περήφανη Μανιάτισσα μας μιλά για τις σκέψεις της http://paliedo.blogspot.gr/2012/10/h.html

Στο υπέροχο blog namaste, δύο ΓΥΝΑΙΚΕΣ,  η αγαπητή Τίνα Θεοδοσίου και η Γιώτα Κωνσταντινίδου μου έκαναν την τιμή να φιλοξενήσουν τις σκέψεις μου. Τις ευχαριστώ θερμά.

http://paliedo.blogspot.gr/2012/10/h.html


Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

H Περήφανη Μανιάτισσα μας μιλά για τις σκέψεις της


Στέκεται Περήφανη μέσα στο διαδικτυακό κόσμο, με ένα «όνομα» σημειολογικό, επιλογή της σε μια χαοτική υπογραφή ταυτοτήτων.  Αγκαλιάζει την ανωνυμία της σαν να θέλει να παραμείνει μια σκέψη ελεύθερη από δεσμεύσεις και αναγνωρίσεις, αν και έχει λάβει προσωπικά βραβείο διηγήματος.

Μανιάτισσα, δηλώνοντας τη θηλυκή της υπόσταση και το τοπογραφικό της στίγμα, υπογράφει με τα γραπτά της και τη δημιουργική γραφή της μια αγέρωχη παρουσία.  Άλλωστε προχωρά μπροστά χωρίς να γυρίζει πρόσωπο στο παρελθόν, στο όποιο υπάρχει πίσω της. Η ίδια γράφει για τον εαυτό της στο blog που έχει φτιάξει ως Περήφανη Μανιάτισσα: Γυναίκα λεβεντόκορμη Μελαχροινή Σταράτη Περήφανη και Λυγερή Φιλότιμο Γεμάτη:

«Το μόνο που μπορώ να πω για μένα είναι ότι στη ζωή μου έχω προσπαθήσει πολύ. Κάποιες φορές τα κατάφερα, κάποιες άλλες όχι. Αν με ρωτήσετε τώρα για το ταξίδι, δεν ξέρω να σας πω ακόμα αν άξιζε, βλέπετε εγώ τότε κυνηγούσα μόνο την Ιθάκη. Ελπίζω να έχει δίκιο ο ποιητής. Να έγινα σοφότερη.»

Στο διήγημά της, η βιογραφία ενός αποτυχημένου,  πραγματικά ταξίδια χαρακτήρων ζωής, συναντάς τη διαπραγμάτευση του ήρωα της με την «αποτυχία».

<<Δεν οδηγεί πουθενά>>, του είχε πει η  Στέλλα, πριν από περίπου δύο χρόνια. Θα μπορούσε να είναι άλλη μια γυναικεία ατάκα χωρισμού. Δεν ήταν.»

Η Περήφανη Μανιάτισσα μας μιλάει για τις σκέψεις της και την ανάγκη εκείνη που την οδήγησε να εκφραστεί «διηγηματικά».  Η συνέντευξη που ακολουθεί μαζί της είναι μια μπουκιά οξυγόνου για όλους όσους αγγίζουν κάθε μέρα την στροφή που οδηγεί προς το αδιέξοδο.

Εκφράζεστε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε μια προσπάθεια να προβάλλετε τη δουλειά σας, είναι μια γροθιά στο κατεστημένο, στην έλλειψη επαρκών ευκαιριών;
Πριν ενάμιση χρόνο περίπου,  αισθάνθηκα ασφυξία από τις πολιτικές εξελίξεις κι έφτιαξα ένα blog για να εκφράζομαι. Με το ίδιο <<όνομα>> (αυτό που βλέπετε), μπήκα μια μέρα για πλάκα στο facebook  κι έμεινα. Εκεί μέσα μπορούσα να επικοινωνώ άμεσα και ελεύθερα με  ανθρώπους, που δε θα είχα ποτέ τη δυνατότητα να συναντήσω στη ζωή μου.  Αυτό με κράτησε μέσα στα κοινωνικά δίκτυα και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο γράφω. Για να εκφράζομαι και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους.
 Γροθιά στο κατεστημένο δεν ξέρω αν είναι, σίγουρa ομως προσφέρει μια διέξοδο. Άνθρωποι  που δεν είχαν φωνή στο παρελθόν,  που κανένα από τα συμβατικά μέσα δε θα  τους έδινε βήμα για να εκφράσουν τη γνώμη ή την αγανάκτηση τους, βγήκαν ελεύθεροι στο διαδίκτυο και έγραψαν ό,τι αισθάνονταν. Και οι νέοι δημιουργοί, κάνουν καθημερινά εκεί μέσα τα πρώτα τους βήματα.
 “Η βιογραφία ενός αποτυχημένου”. Πώς νοείται ο αποτυχημένος όταν είναι έρμαιο στις δεινές αποφάσεις άλλων, όταν τον παρασέρνει το  αέναο κύμα της ζωής, όταν δεν αντιδρά;
Αλήθεια,  ποιος είναι αποτυχημένος και ποιος επιτυχημένος;  Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Το πρότυπο του επιτυχημένου που κυκλοφορεί με κάμπριο   και αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, αποδείχθηκε σαθρό και κατέρρευσε .  Γι' αυτό και ο τίτλος του “αποτυχημένου” στα γραπτά μου είναι ειρωνικός.
Στην εποχή μας ωστόσο, είμαστε  όλοι έρμαια συνθηκών που φαίνεται να μην μπορούμε να ελέγξουμε,, αλλά δεν κάνουμε και καμία  προσπάθεια να ελέγξουμε. Υπό αυτήν την έννοια, ναι, θεωρώ ότι έχουμε  αποτύχει.
                           
 Μοτίβο του αδιεξόδου στα κείμενα σας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, δομημένος πάνω στα αδιέξοδα, μπορεί να βρει την έξοδο-λύτρωση;
 Γράφοντας μάλλον προσπαθώ να κατανοήσω τα δικά μου αδιέξοδα και να βρω  λύσεις.  Δεν μπορώ λοιπόν να απαντήσω στο ερώτημα. Ο κάθε άνθρωπος είναι  αντιμέτωπος με τα δικά του προβλήματα και αυτό είναι και το νόημα της ζωής, να κάνει τη δική του υπέρβαση. Τώρα πως θα υπερβεί τα σημερινά προβλήματα, με την οικονομική και αξιακή κρίση, είναι ένα  μεγάλο ζήτημα.
                         
Ταυτιζόμαστε πιο εύκολα με έναν ήρωα μπερδεμένο, αποδυναμωμένο ή έναν κυριαρχικό και αδυσώπητο;
 Πιστεύω πως κάθε αναγνώστης αναγνωρίζει στοιχεία του εαυτού του σε κάθε ήρωα. Επομένως το με ποιον θα ταυτιστεί και για ποιο λόγο, δεν είναι και τόσο  προφανές. Κάθε ήρωας δεν είναι μονοδιάστατος. Ένας κυριαρχικός και αδυσώπητος χαρακτήρας  έχει και  αδύναμες πτυχές στην προσωπικότητα του.
Οι αναγνώστες φαίνεται να επιζητούν ένα ματαιωτικό και όχι ευτυχισμένο τέλος. Γειτνιάζει στο “είναι “ τους.
                       
 Δεν πιστεύω ότι ισχύει αυτό απόλυτα. Αν ίσχυε, τότε ολόκληρη η βιομηχανία του Χόλλυγουντ που βασίζει την επιτυχία της στο happy end, δε θα είχε λόγο  ύπαρξης. Παρόλα αυτά, υπάρχει και η ανάγκη οι άνθρωποι να νιώσουν ότι διαβάζουν ή βλέπουν κάτι αληθινό. Να αισθανθούν έστω και για λίγες ώρες, ότι  δεν είναι μόνοι, ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες αγωνίες .Συνεπώς αναζητούν στην Τέχνη κάτι που να προσεγγίζει τη δική τους πραγματικότητα.
     
 Ο Θεοτόκης νατουραλιστής, στο “Η τιμή και το χρήμα”, απεικονίζει το  σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας και την ανάγκη για αλλαγή, εσείς θεωρείτε ότι επιστρέφουμε, λόγω των δεδομένων συνθηκών, σε μια νατουραλιστική και ωμή θέαση της ζωής.
 Η ιστορία επαναλάμβανεται κι η διαπίστωση  αυτή πονάει.. Άλλωστε η λέξη “τιμή” έχει  διττή    σημασία. Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, μπορώ όμως να διαισθανθώ ότι έρχονται δύσκολες μέρες. Η οικονομική εξαθλίωση  καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μόνο δεινά μπορεί να επιφέρει   στον άνθρωπο. Οπότε ναι, πιστεύω ότι μια  στροφή σε μια πιο ωμή και νατουραλιστική θεώρηση της ζωής είναι πολύ πιθανή.

     
 Επιμέλεια-Παρουσίαση:Σταματίνα Θεοδοσίου
Συνέντευξη: Γιώτα Κωνσταντινίδου                            

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Στο Μουσειο του Νταλί

“A true artist is not one who is inspired, but one who inspires others.”
("Πραγματικός καλλιτεχνης δεν είναι  κάποιος που εμπνέεται, αλλά κάποιος που εμπνέει.")
Σαλβαδόρ Νταλί.



Στην πόλη Φιγέρας (Figueras), εκατόν τρίαντα περίπου χιλιομετρα από τη Βαρκελώνη, βρισκεται το πιο εντυπωσιακό μνημείο αυτοπροβολής στην Ιστορία της Τεχνης. Το μουσείο του  Νταλί.

Είχα την τύχη (και τη θέληση) να το επισκεφτώ, για να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια ότι όντως, στη φαντασία και στη δημιουργία δεν υπάρχουν όρια.

Και όποιος μπήκε σε εκείνο το αλλοπρόσαλλο κτίριο, φιλότεχνος ή μη, είμαι σιγουρη πως δε βγήκε δυσαρεστημένος.

Οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι επαγγελματικές και είναι ένα μηδαμινό δειγμα της απερίγραπτης παράνοιας που συναντησα σε εκείνο εκεί το μέρος.

Εν πάση περιπτώσει,  καλή απόλαυση!!




Ο πιο διασημος πίνακας του Μουσειου, αντιπροσωπευτικό δείγμα της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας του δημιουργου του.Ο πίνακας "Aφιερωμα στον Λίκολν -Dalivision" έχει τον πλήρη τίτλο "Η Γκαλά ατενίζοντας από ένα παράθυρο τη Μεσόγειο Θάλασσα". Σε κοντινή απόσταση φαίνεται πίνακας της  Γκαλά (μούσας του Νταλί) , αλλά σε απόσταση είκοσι μετρων, ο πίνακας μεταλλάσσεται και γίνεται το πορτραίτο του Αβραάμ Λίνκολν


 Τα διάσημα αγαλματίδια (τυπου βραβειου Οσκαρ) που κοσμούν όλο το κτίριο.


Ενα από τα εκθεματα του μουσείου (και μάλιστα όχι από τα πιο παράξενα!!), είναι κι αυτη η μαύρη λιμουζίνα. Συνήθως όταν βρεχει, δε βγαίνουμε έξω. Σε αυτήν την περίπτωση δεν μπαίνουμε μέσα..
Γιατί μέσα στο αυτοκίνητο αυτό βρεχει καταρρακτωδώς!

Καλό μήνα φιλοι μου.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Μ. Καραγατσης. 52 χρόνια από το θάνατο του

 

"Συ είσαι, Βάσια; είπε. Καλησπέρα.
- Καλησπέρα, Μιχάλη.
- Έλα, κάθισε κοντά μου.
Πριν προφθάσει να καθίσει δίπλα του, ο Καραμάνος του άρπαξε το χέρι.
- Ξέρεις; του είπε με μωρουδίσια χαρά. Κοιμάμαι! Κοιμάμαι όσο θέλω!
- Αυτό είναι ευχάριστο. Πάει να πει πως πηγαίνεις πολύ καλύτερα. Ο τρελός γέλασε μ' αφέλεια:
- Μα είμαι πολύ καλά! Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω τον εαυτό μου τόσο καλά!
Πήρε ύφος μακάριας άνοιας:
- Κοιμάμαι. Τι άλλο θέλω; Κοιμάμαι! Να ήξερες πόσο κοιμάμαι!
Ο Βάσιας τον κοιτούσε με κρυφή ταραχή. Κάθε φορά που ερχόταν τον έβρισκε και πιο αποκτηνωμένο, πιο βυθισμένο στο μεγάλο σκοτάδι. Κι ελπίδα καμιά. Το δυνατό αυτό μυαλό, η μεγάλη ψυχή έσβησαν για πάντα. Δεν απόμεινε παρά αυτός ο ανόητος, σάρκινος όγκος. Ο Μιχάλης Καραμάνος. Ένα όνομα που δεν έμελλε να πεθάνει ποτέ.
- Ξέρεις, του είπε, όλος ο κόσμος μιλάει για σένα· για το έργο σου, για τα βιβλία σου. Όλοι περιμένουν με αγωνία να ξαναρχίσεις να γράφεις...
Τα μωρουδίσια μάτια του τρελού άνοιξαν ξαφνιασμένα:
- Να ξαναγράψω; Τι ανοησία! Γιατί; Είμαι τόσο καλά! Τόσο ήσυχος! Κοιμάμαι τόσο ωραία!
Κάτι σαν ανάμνηση λογικού φώτισε για μια στιγμή τα μάτια του.
- Τα βιβλία μου... Είναι όμορφα βιβλία... Μα μου στοίχισαν πολύν ύπνο. Δεν ξέρεις εσύ τι πάει να πει ύπνος!
Αναστέναξε με αγαλλίαση:
- Πάνε πια αυτά! Ούτε τα θυμάμαι. Τώρα κοιμάμαι, κοιμάμαι, κοιμάμαι!"

(από "Γιουγκερμαν")


 

 Μ. Καραγάτσης (23 Ιουνίου 1908- 14 Σεπτεμβρίου 1960)

Ο αγαπημένος μου Έλληνας συγγραφέας.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Φίλοι μου, καλώς σας (ξανα)βρήκα. Ένα καυτό καλοκαίρι πέρασε, μια ακόμη σχολική χρονιά ξεκίνησε. Μοναδικός τρόπος για να αντέξουμε...να είμαστε ενωμένοι. Και να χαμογελάμε.

 

Καλή χρονιά με τα νέα σχολικά είδη από «Το Χαμόγελο του Παιδιού»!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 27 Αυγούστου 2012

Καλή χρονιά με τα νέα σχολικά είδη από «Το Χαμόγελο του Παιδιού»!

Διακοπές τέλος! Νέα σχολική χρονιά και οι μικροί μας φίλοι ανασκουμπώνονται και ετοιμάζονται πυρετωδώς να πάρουν ξανά τις θέσεις τους πίσω από τα θρανία.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» υποδέχεται τη νέα σχολική χρονιά με μια μεγάλη συλλογή από μολύβια, γόμες, στυλό, μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, τετράδια, μπλοκ ζωγραφικής και πολλά άλλα είδη ελληνικής κατασκευής και εξαιρετικής ποιότητας, φιλικά προς το περιβάλλον και ανακυκλώσιμα.

Γράφοντας και  ζωγραφίζοντας με τα είδη μας  συμμετέχετε  ενεργά στην προσπάθεια που καταβάλλει «Το Χαμόγελο του Παιδιού» για την εξεύρεση πόρων με στόχο τη λειτουργία δύο νέων σπιτιών για 60 παιδιά, σε Αίγιο και Αγρίνιο!

Γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί μπορούν να προμηθευτούν τα σχολικά είδη του οργανισμού μας από σημεία πώλησης του οργανισμού μας, σχολικά bazaars σε όλη την Ελλάδα και ηλεκτρονικά μέσω του e-shop μας.


 Αθήνα
The Mall Athens 5/9-5/10 Εμπορικό κέντρο «The Mall Athens» 10.00-21.00
Περιστέρι 10-22/9 Πλατεία Αγίου Αντωνίου Περιστέρι 10.00-21.00
Σύνταγμα 10-12/9 Μετρό Συντάγματος 7.30-22.30
Φάληρο 31/8-2/9 Φλοίσβος Π.Φαλήρου και ώρες 18.00-23.00
Μαρούσι 3-22/9 Περίπτερο Σταθμός ΗΣΑΠ Αμαρουσίου ΤΡ-ΠΕ-ΠΑ 9.30-20.30 - Δ-ΤΕ-ΣΑ 9.30-15.00
Ίλιον 4-5/9 Κεντρική Πλατεία Δήμου Ιλίου 12.00-20.00
Μοσχάτο 6-7/9 Πλατεία Μεταμορφώσεως Μοσχάτου 12.00-20.00
Αιγάλεω 10-11/9 Πλατεία Εσταυρωμένου Αιγάλεω 12.00-20.00

Θεσσαλονίκη
1/9/12-31/12/12 Κιόσκι Ερμού & Αριστοτέλους Δ-ΠΑ 9.00-21:00 ΣΑ 9.00-15.00

Άρτα 30/9/2012 Αίθουσα Συλλόγου Γυναικών Ν. Κερασούντας 10.00–21.00

Μέγαρα 3-6/09/12 «Μεγάρων Γή» Μέγαρα

Κόρινθος 26-30/09/12 Έκθεση «Κορινθία 2012»

Ιωάννινα 3-4-5/9/2012 Φουαγιέ περιφέρειας Ηπείρου-Πλατεία Πύρρου 18.00-15.00

Πάτρα 7-14/9/2012 Έσπερος-Πλατεία Γεωργίου 1 & Κορίνθου ΣΕ-ΠΑ 10.00-22.00 ΣΑ 10.00-18.00 ΚΥ 10.00-16.00

Ηλεκτρονικά μέσω του e-shop μας: http://www.hamogelo-eshop.gr/c.Scholika.18768.html

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Pablo Neruda – Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.


Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντoρα του


Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.


Αργοπεθαίνει
όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι” όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.


Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του


Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη


Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει


Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.


Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.



Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Ολα και τίποτα

Μου φταίνε όλα. Και τίποτα.
Φταίτε εσείς Κι ο εαυτός μου.

Φταίει η φωνή του  πατέρα μου: "Εσύ θ' αλλάξεις τον κόσμο;"
H φωνή του συντρόφου μου: "Εσύ θ' αλλάξεις τα σεντόνια!"


Μου φταίει ότι κάποιοι πληρώνουν. Λίγοι με χρήμα, πολλοί με αίμα.


Φταίει η βία που ακουμπά  στο κεφάλι μου.
Και η αδράνεια  που καίει την ανάσα μου.

Φταίει αυτός που δεν προσπάθησε.
Κι εγώ που προσπάθησα κι απέτυχα. Και δε θέλω να ξαναπροσπαθήσω.

Φταίνε όλα. Τα σπίτια, ο φόβος, τα πουλιά στα σύρματα.
Το σεξ που πουλάει και η Ελπίδα που γδύνεται.

Οι ιδέες, οι  στίχοι, τα βαθιά νοήματα.
Μου φταίνε οι συλλαβές απ' τα χαμένα ποίηματα.


Μου φταίνε ολα. Όλα και τιποτα.



Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

ΤΣΑΤ


<<Είσαι πολύ όμορφη κοπέλα. Γιατί το κάνεις αυτό;>>
<<Ποιο;>>
<<Aυτό.>>

Η Βιολέττα τον κοίταξε επίμονα. Κι εκείνος, ήταν  πολύ όμορφος. Και πολύ σφιγμένος.

<<Μα όλοι το κάνουν σήμερα. >>, είπε άνετα.
<<Οχι έτσι...όχι μ' αυτόν τον τρόπο. Όχι μέσα από τέτοια σάιτ.>>
<< Ενήλικες είμαστε...όλα επιτρέπονται>>

Ο Αρης ήπιε μια γουλιά απ'το ποτό του. Δεν μπορουσε να καταλάβει πως βρέθηκε εκεί. Σε σάιτ γνωριμιών έμπαινε πολύ συχνά, για πλάκα. Τον χαλάρωνε. Αλλά δεν έβγαινε ποτέ με τις γκόμενες που χαριεντιζόταν εκεί μέσα. Ποτέ.

<<Και; Έχεις βγει με πολλους από εκεί;>>  ρώτησε με αγωνία.
<<Με πολλούς>>, απάντησε εκείνη με ένα αδιόρατο χαμόγελο. Η αυτοπεποίθηση της του την έδινε στα νεύρα. Mια μικρή υποψία ζήλιας τσίμπησε το στέρνο του.
<<Έχεις υπόψη σου πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει αυτό το παιχνίδι;>>
 <<Μην ανησυχείς. Παίρνω τις προφυλάξεις μου>>

Η γκαρσόνα τους διέκοψε στο κρίσιμο σημείο, όπως στις ταινίες. Γέμισε με νερό τα άδεια ποτήρια και λικνίστηκε με τρόπο. Με την άκρη του ματιού της, τους κοίταξε πονηρά και έφυγε.

<<Σε βλέπω πολύ τσιτωμένο. Μήπως να τ' αφήναμε; Τί θέλεις;>>
<<Να σε γνωρίσω. Αυτό θέλω. Να σε γνωρίσω καλυτερα>>
<<Ωραία λοιπόν. Οπως σου εχω πει με λένε Βιολέττα. Βιολέττα Γεωργίου. Και είμαι γιατρός>>
<<Γιατρός; Eσύ στο σάιτ μου έγραψες πως είσαι ταμίας σε τράπεζα!>>
<<Ο κόσμος έχει μια συγκεκριμένη εικόνα για τους γιατρούς. Και τις γιατρίνες>>
<<Εγώ πάντως δεν έχω συγκεκριμένη εικόνα για κανέναν και για τίποτα.>>
<<Μπραβο σου>>
<<Ειδικότητα ;>>
<<Ψυχίατρος.>>
<<Ναι; Και πως με βλέπεις;>>
<< Στο μέσο όρο>>
<<Με σκότωσες. Ας με εκανες σχιζοφρενή>>
<<Έχουμε καιρό γι' αυτό.>>

Ο Άρης άρχισε ξαφνικά να νιώθει πιο άνετα, να βρίσκει τον εαυτό του. Με τις γυναίκες δεν είχε πρόβλημα γενικά. Με εκείνην όμως ένιωθε  μια πρωτόγνωρη νευρικότητα.

<<Για σένα, θα μου πεις;>>, ρώτησε  γλυκά η κοπέλα.
<<Στα έχω πει. Αλλωστε δεν έχω καταφέρει και πολλά στη ζωή μου>>
<<Περίεργο. Δεν έχεις φάτσα αποτυχημένου>>
<<Δε νιώθω αποτυχημένος>>
<<Ωραία.Δε με φτιάχνουν όσοι νιώθουν αποτυχημένοι.>>

Και το τυφλό ραντεβού, άρχισε να βρίσκει το δρόμο του.Από τις πιο ανιαρές κοινοτοπίες μέχρι τα πιο νόστιμα τσαλίμια, η συζήτηση είχε όλα τα απαραίτητα αφροδισιακά. Ο χώρος, τα φώτα, η γκαρσόνα, όλα έδειχναν ότι η βραδιά θα είχε ευχάριστη εξέλιξη.

<<Σ' αρέσουν οι προκλησεις . Γι' αυτό θέλεις να γνωρίζεις αγνώστους.>>
<<Γι' αυτό>>
<<Πρέπει όμως να είσαι πιο προσεχτική. Με μένα ας πούμε, δεν ήσουνα ιδιαίτερα>>
<<Εσένα σε ήξερα.>>
<<Με ηξερες; Aπό που;>>
<<Πριν 5 χρόνια. Στη Σίφνο. Είχαμε γνωριστεί αλλά εσύ ήσουν λιώμα. Ουτε καν με θυμάσαι, το ξέρω. Και την επόμενη δε μου έδωσες καμία σημασία. Εγώ φρόντισα να μάθω τα πάντα για σένα, αλλά εσύ δε μου έδωσες καμία σημασία>>
<<Έγινε τίποτα...ξέρεις..τίποτα μεταξύ μας;>>
<<Mπα...με εμένα τίποτα. Με άλλες...μάλλον>>
<<Και πως κατάλαβες στο τσατ ότι ήμουν εγώ;>>
<<Όλα ταίριαζαν,. Ακόμα και το όνομα. Εγώ βλέπεις σε θυμόμουνα.>>
<<Αποκλείεται να μην σου έδωσα σημασία. Αποκλειεται.>>
<< Κι όμως. Μάλλον δεν ήμουν ο τύπος σου.>>
<<Τότε μπορεί να μην ήσουν. Τώρα είσαι!>>
<<Χαίρομαι πολύ που ανέβηκα κατηγορία!>>
<<Μην ειρωνεύεσαι. Δε μ' αρέσει να με ειρωνεύονται.>>

Η γκαρσόνα εμφανίστηκε  την κατάλληλη στιγμή, αυτή τη φορά όχι τυχαία. Ήταν στη δουλειά αρκετά χρόνια και είχε δει πολλά. Και τώρα ήθελε να δει γιατί το όλο πράγμα άρχισε να στραβώνει. Με την κανάτα της έσβησε προς το παρόν τη φωτιά που έκαιγε  σ' εκείνο το τραπέζι και, για άλλη μια φορά, απομακρύνθηκε.

<<Με συγχωρείς Άρη, δεν το ήθελα. Έλεγα να στο κρατήσω για αργότερα, αλλά δεν κάνω εγω για τέτοια. Δεν μπορώ να δημιουργώ σασπένς και μυστήριο.>>
<<Ωραία. Και τί θέλεις τώρα; Εκδίκηση; >>
<< Όχι βεβαια. Δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου>>
<<Πάλι καλά, γιατί δε θα πετύχαινες και πολλά.>>
<<Γενικά με την εκδίκηση δεν πετυχαίνεις και πολλά.>>
<<Τί θέλεις λοιπόν;>>
<<Εσένα. Θέλω εσένα>>

Ο άντρας  αισθάνθηκε μια περίεργη συγκίνηση.


<<Μ΄αρέσει η ευθύτητα σου αλλά...ξερεις...είναι κάτι που δε σου έχώ πει....Εχω σχεση... με μια άλλη κοπέλα>>
<<Και μου το λες τώρα; >>
<<Κάποτε έπρεπε να στο πω!>>
<<Έπρεπε αγαπητέ μου. Έπρεπε>>

Η γυναίκα αισθάνθηκε μια περίεργη αναστάτωση.

<<Μ' αρέσει να είμαι ειλικρινής.>>
<<Ή θέλεις για μια ακόμη φορά να με αποφύγεις.>>
<<Όχι. Έχω σχέση στ' αλήθεια, απλά...>>
<<Φιλε, δε θέλω να ακούσω άλλες δικαιολογίες>>
<<Μα, μπορεί και να χωρίσω. Μ' αρέσεις στ' αλήθεια, απλά... έπρεπε να σου πω ότι δεν είμαι ακόμα έτοιμος.>>
<<Ούτε και θα είσαι ποτέ.>>

Η Βιολέττα κοίταξε το λογαριασμό και έβγαλε από το πορτοφόλι της χρήματα.

<<Στάσου! Τί κάνεις εκεί; Βάλε μέσα τα λεφτά σου!>>
<<Λυπάμαι αλλά πρέπει να φύγω>>
<<Σε παρακαλώ μείνε λίγο.>>
<<Δε νομίζω.>>
<<Μείνε. Θέλω να μιλήσουμε>>
<<Αν θέλεις να μιλήσουμε, στο τσατ>>
<<Μα θέλω να σε βλέπω. Θέλω να βλέπω το πρόσωπο σου>>
<<Ωραία. Κάνε μου request στο facebook. Με τις φωτογραφίες που έχω ανεβάσει θα βλέπεις το πρόσωπο μου όλη την ώρα!>>
<<Kαταλαβαίνω ότι τσαντίστηκες, αλλά γιατί να ξαναγυρίσουμε σ΄αυτό το στάδιο; Γιατί βάζεις την τεχνολογία ανάμεσα μας;>>
<<Γιατί έτσι με βολεύει. Εμένα και τα εκατομμύρια κόσμου που έχουν επιλέξει αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας>>
<<Εγώ όμως θέλω να σε βλέπω. Δε θέλω να σε φαντάζομαι.>>
<<Εγώ πάλι θέλω να σε φαντάζομαι. Όπως εγώ θέλω.>>

Η γκαρσόνα έπιασε ενστικτωδώς το δίσκο. Ενα ακόμη τραπέζι θα αδειαζε σε λίγο κι έπρεπε να μαζέψει.

<<Καλή τύχη Βιολέττα. Αν και ,ειλικρινά, θέλω να τα ξαναπούμε .>>
<< Μην ανησυχείς Αρη. Θα τα ξαναπούμε. Ιnbox>>






Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Εμείς και η κάλπη

Οι εκλογές έρχονται, τα κώματα είναι σε επαγρύπνηση και η Τρόικα περιμένει.
Δεν θέλω να σας επηρεάσω φίλοι μου, η ψήφος είναι μυστική.
Ενα πράγμα θυμηθείτε όμως πριν ψηφίσετε.
Στην κάλπη, ό, τι Μπένυ δε Βγαίνει. (γεγονός).




Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ενας εύκολος τρόπος να βοηθήσουμε

Πασχαλινά παζάρια

Πάσχα με «Το Χαμόγελο του Παιδιού» σε όλη την Ελλάδα

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» προσκαλεί και φέτος όλους τους φίλους του, μικρούς και μεγάλους, στα Πασχαλινά Bazaar που διοργανώνει σε όλη την Ελλάδα.

Όπως κάθε χρόνο μπορείτε να βρείτε τις πιο πρωτότυπες και χαρούμενες πασχαλινές λαμπάδες και κατασκευές των εθελοντών μας που με νέες τεχνικές, πολύ μεράκι και περισσή αγάπη δημιούργησαν, ιδανικές να διακοσμήσουν τα σπίτια και τις καρδιές όλων μας!

Σας περιμένουμε λοιπόν....


Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Εθνική Επέτειος

25η Μαρτίου. Η επανάσταση του '21, τα νεράντζια κι οι ελεύθεροι σκοπευτές. Τί έγινε στ' αλήθεια τότε, μέσα από τα μάτια του κάθε οργισμένου  φέισμπουκερ ή ανώνυμου μπλόγκερ. Κι εγώ θα το γράφω και θα το ξαναγράφω. 


Γιατί δεν μπορούμε εμείς οι  Έλληνες να βρούμε αυτά που μας ενώνουν και να κάνουμε ό, τι καλύτερο; Αυτό είναι το συμφέρον μας στο κάτω κάτω. Χρόνια πολλά! (Έι όχι σε σένα Μπένυ, μη βιάζεσαι! Χρόνια πολλά  σε όλους μας!)



Η Ελλάδα μας.
                                         

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Η βιογραφία ενός αποτυχημένου (Δ' επεισόδιο)

<<Όλο αυτό δεν οδηγεί πουθενά.>>


Σκέφτηκε ο Γιάννης και γκάζωσε απότομα.. Στο ραδιόφωνο, τζάζ. Νωχελική, σαν καπνός και αλκοόλ, σε παρακμιακό στέκι της πόλης.  Μπήκε στη Μητροπόλεως. Μετά από εκείνον τον καβγά, στο σκυλάδικο,  ήταν σαν να ζούσε σε αργή κίνηση. <<Δεν οδηγεί πουθενά>>, σκέφτηκε ξανά κι έπεσε ακόμα πιο πολύ.


Έστριψε στην Κολοκοτρώνη λες κι είχε βάλει τον αυτόματο. Ο κόσμος μπαινόβγαινε στα μπαράκια με όρεξη για ποτό, κουβέντα κι έρωτα. Μια ευχάριστη ατμόσφαιρα,  μια δυσάρεστη εποχή. Ένα κορίτσι με μακριά ποδια και κοντή φούστα,  βγήκε έξω από ένα  μπαρ  για να μιλήσει στο κινητό. Ήταν πολύ σοβαρή, αυτό που έλεγε ίσως ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.  Δεν της  έμοιαζε καθόλου, αλλά του τη θύμησε. 

<<Δεν οδηγεί πουθενά>>, του είχε πει η  Στελλα, πριν από περίπου δύο χρόνια, .Θα μπορούσε να είναι άλλη μια γυναικεία ατάκα χωρισμού. Δεν ήταν.


Έψαχνε κάπου να παρκάρει, να πιει κανένα ποτάκι και να παρακολουθήσει το κορίτσι με το τηλεφώνημα. Τα μούτρα του ήταν βέβαια ακόμα χάλια, αλλά ποιος νοιαζόταν; Είχε πολλές μέρες να βγει. Ο τσακωμός για τα λάγνα μάτια του Μίκη δεν του βγήκε σε καλό. Δεκαπέντε ράμματα, μια ρινοπλαστική και μερικές θλάσεις. Φτηνά τη γλιτωσε, αν σκεφτείς ότι ο Μίκης, επί 7 μήνες που δούλευε στο μαγαζί της Εθνικής, έκλεβε συστηματικά την κάβα.  Ποιος τον έδωσε; O Nάσος φυσικά. Αυτός τον σύστησε, αυτός τον πρόδωσε. Δίκαια πράγματα.


Πάρκαρε παράνομα. Άλλωστε στην Αθήνα, από μια ώρα και μετά όλα έτσι γίνονται. Μπήκε στο μπαράκι όπου είχε δει το κορίτσι με τα μακριά πόδια. Ήταν πολύ στεναχωρημένη. Ενώ η παρέα της φαινόταν να διασκεδάζει, εκείνη κοιτούσε το κινητό και μιλούσε ελάχιστα. Σκέφτηκε να την προσεγγίσει. Βέβαια έτσι, με στραπατσαρισμένη μούρη, δεν ήταν καμιά σπουδαία κατάκτηση, αλλά θα έπαιρνε το ρίσκο. <<Ξέχνα τον...είναι μαλάκας>>, ήθελε να της πει. Και τη φαντάστηκε να χαμογελάει.


Δεν το σκέφτηκε παραπάνω. Έγειρε προς το μπάρμαν για να στείλει στην παρέα της σφηνάκια, όταν κάποιος, από πίσω, τον σκούντηξε.
<<Γιάννη; Έσυ είσαι;>>
Παραλίγο να του έρθει κόλπος. Ο άνθρωπος που του μιλούσε ήταν το χειρότερο τσιράκι του διευθυντή του.
 <<Τι έπαθες ρε φίλε, πως έγινες έτσι; Ατύχημα άκουσα!>>
Ο Γιάννης έγνεψε καταφατικά.
<<Και το σπασμένο χέρι;>>
O Γιάννης δε μίλησε.
<<Καλά. Δεν ξέρω αν τα έμαθες, αλλά τα πράγματα στην εταιρεία δεν πάνε καλά. Μέσα στον επόμενο μήνα θα απολυθούν τουλάχιστον 20 άτομα!>>, ανακοίνωσε ο συνάδελφος.
<<Τα έμαθα>>, είπε ο Γιάννης, ψέματα.
<<Α. Οκ. Σ' αφήνω τώρα, είμαι εδώ με μια παρέα>>, είπε και έδειξε μια κοπελίτσα μικρότερη τουλάχιστον 15 χρόνια. Γκόμενα προφανώς, ο τύπος αυτός είχε παιδιά και γυναίκα στην ηλικία του.
<<Περαστικά>>, είπε ξερά και έτρεξε στην πιτσιρίκα.

 Από την επόμενη κιόλας ημέρα-αν όχι από εκείνη τη στιγμή-όλη η εταιρεία θα ήξερε πως ο Γιάννης δεν είχε σπάσει το χέρι του σε κάποιο ατύχημα. Τα πράγματα ήταν ήδη άσχημα τον τελευταίο καιρό και μετά από αυτή τη συνάντηση, θα γίνονταν χειρότερα. Γύρισε προς το κορίτσι με το κινητό. Είχε φύγει κι αυτή κι η παρέα της.


 <<Η ζωή σου δεν οδηγεί πουθενά>>, του είπε η Στέλλα , για ακόμη μια φορά, στο μυαλό του. Την είχε στήσει  τρεις ώρες σ΄ ένα ραντεβού, επειδή βρέθηκε με μια παρέα, αλλού και κόλλησε. Εκείνη, σε άλλο μπαρ, με τη δική της παρέα, τον έπαιρνε και τον ξαναέπαιρνε. Όταν ξαφνικά ο Γιάννης  τη θυμήθηκε, βρήκε στο κινητό του 10 αναπάντητες κλησεις. Στην 11η  απάντησε. Ήταν και η τελευταία.

<< Γεια! Περαστικά φίλε!>> είπε ο συνάδελφος φεύγοντας αγκαλιά με τη γκομενίτσα. Εντάξει, η μικρή δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, που να έβλεπε τις δικές του! Που να έβλεπε τη Στέλλα, σκέφτηκε και αμέσως μελαγχόλησε. Τον τελευταίο καιρό τη σκεφτόταν συχνά. Από τότε που την είδε με εκείνο το μαλάκα και του είπε <<Από εδώ ο άντρας μου!>>, δεν μπορούσε να τη βγάλει απ' το μυαλό του.


Έψαξε στην τσέπη του λεφτά να πληρώσει. Εκείνο το μπαράκι δεν του βγήκε σε καλό. Ήταν ακόμη μία, μια χαρά ώρα για μπαρότσαρκα. Όχι. Θα έπαιρνε το αμάξι και θα πήγαινε όπου τον έβγαζε ο δρόμος. Πέρασε μια βόλτα απ΄του Ψυρρή. Νέκρα. Συνέχισε προς  Γκάζι. Και τότε την είδε, από πίσω. Η Στέλλα περπατούσε κουνιστή λυγιστή, χεράκι χεράκι με το μαλάκα. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, τους ακολούθησε με το αυτοκίνητο. Ένιωσε  όλο το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του, όταν ο τύπος αρχισε να τη φιλάει στο αυτί.. Το ζευγάρι ήταν στον κόσμο του, δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι κάποιος τους ακολουθούσε. Έστριψαν σε ένα σκοτεινό στενό και έγιναν ακόμα πιο διαχυτικοί. Ο Γιάννης, υπνωτισμένος από τη ζήλια και τη νύχτα, έστριψε το τιμόνι χωρίς δεύτερη σκέψη.

<<Αδιέξοδο>>, του φώναξε ένας περαστικός δείχνοντας του την ταμπέλα.


Η κοπέλα γύρισε το κεφάλι της τρομαγμένη. Ο Γιάννης την κοίταξε με αγωνία. Δεν ήταν η Στέλλα. Ήταν κάποια άλλη. Αμέσως ένιωσε ένα περίεργο κενό, μια έντονη δυσφορία.


O περαστικός πλησίασε και κόλλησε το κεφάλι του στο τζάμι του αυτοκινήτου. Έδειξε και πάλι το σκοτεινό δρόμο.


<<Δεν οδηγεί πουθενά, φίλε. Δεν οδηγεί πουθενά>>



Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Η βιογραφία ενός αποτυχημένου (Γ' επεισόδιο)

Δεν περίμενε με τίποτα να τον βρει εκεί.


<<Με ρίξανε, φίλε.>>Ο Μίκης  μετέφερε τους ξηρούς καρπούς με το ένα χέρι και το ουίσκι με το άλλο.  <<Ο συνέταιρος μου στο μπαράκι στα Εξάρχεια. Με  έριξε>> . Και παρολίγο να του πέσουν κάτω όλα,  πριν προλάβει να  τ'αφήσει  στο τραπέζι. Έλεγε και ξανάλεγε  το ίδιο τροπάρι. Δεν ακουγόταν βέβαια,  το δυνατό τραγούδι  τον κάλυπτε, αλλά ο Γιάννης μπορούσε να τον  καταλάβει απ' την έκφραση. Πιωμένος ήταν. Η βελόνα της σκέψης του είχε κολλήσει εκεί.

<<Με ρίξανε>>

17ο χιλιόμετρο Αθηνών-Λαμίας. Το καλύτερο μαγαζί στην πιάτσα. Έτσι του είπανε δυο γνωστοί  και ο Γιάννης ακολούθησε. Δεν ήταν σκυλάς, αλλά  ήθελε να το ζήσει. Τις μυρωδιές των πούρων, τους γραφικούς μεσόκοπους, τις  γκόμενες με τις  περίεργες φωνές.

Είπαμε.  Ό, τι του έδινε η νύχτα,  το έπαιρνε χωρίς δεύτερη σκέψη.


Κι έτσι βρέθηκε πάλι με το Μίκη, ξημερώματα. Το μυαλό του δεν μπορούσε να το χωρέσει.  Η πιο καλτ μορφή των Εξαρχείων, σερβιτόρος σε σκυλάδικο.. <<Ας είν' καλά ο Νάσος,>>, είπε δείχνοντας τον άλλον σερβιτότορο, έναν κουρασμένο σαραντάρη,  που κοιτούσε σαν να τα είχε δει ήδη όλα. <<Βολοδέρνει  στο χώρο 20 χρόνια. Μετράει ο λόγος του>>

Τι λε ρε παιδί μου. Ακόμη και  για γκαρσόνι  στην Εθνική,  θέλει προϋπηρεσία και βίσμα.

Αυτό ήτανε. Η καλή διάθεση του Γιάννη πήγε περίπατο.  Εκεί που ήθελε να φτιαχτεί με  τα ατελείωτα πόδια της λουλουδούς και το θανατηφόρο μπούστο της τραγουδιάρας, ο Μίκης  δεν τον άφηνε. Στρογγυλοκάθησε δίπλα του κι έπινε το ένα μετά το άλλο, από  το  μπουκάλι που παρήγγειλε ο Γιαννης κι η παρέα του. Να κεράσει, ούτε λόγος.<<Τοσο που σ' έχω ποτίσει,  για να ρεφάρεις πρεπει μου σερβίρεις το Βόσπορο>>, θα μπορούσε να  του πει και θα είχε δίκιο. 

Και το Γίαννη δεν τον πείραζε αυτό. Άλλο τον ενοχλούσε. Έκείνος  ο φουσκωτος τύπος που καθόταν στο μπαρ και κοιτούσε μια τον έναν, μια τον άλλον.


 <<Μην ανησυχείς. Για μένα είναι>>, τον καθησύχασε ο Μίκης  και συνεχιζε να κατεβάζει τα ποτά σαν νεροφίδα. <<Ξέρεις μωρέ...οι γκόμενες...πάντα γι' αυτές μπλέκω>>, διευκρίνισε κοιτώντας την τραγουδιάρα. με νόημα. Εκείνη κοίταξε αλλού κάνοντας ένα μορφασμό αηδίας. Κι αμέσως ο  φουσκωτός πλησίασε απειλητικά. Ο όγκος του κάλυπτε  και το Μίκη και το Γιάννη.

<<Με ρίξανε, φίλε.>>, δικαιολογήθηκε ο Μίκης στο μπράβο. Χωρίς να το σκεφτεί και πολύ, σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Ο Νάσος, ο σερβιτόρος φαινόμενο, πλησίασε έντρομος και άρχισε να μαζεύει το τραπέζι τους. <<Καλύτερα να φύγετε>>, είπε με νόημα. Ο Γιάννης όμως δε φοβόταν τόσο εύκολα. Ή έτσι νόμιζε.  Γιατί όταν άλλος ένας φουσκωτός τους πλησίασε, οι παλμοί του ανέβηκαν  στους 160. 

<<Ελάτε μαζί μου>>, είπε ήρεμα ο μπράβος.

 Κανείς δεν τόλμησε  βέβαια να αρνηθεί αυτήν την τόσο ευγενική πρόσκληση κι έτσι, ξαφνικά,  βρέθηκαν πίσω απ' το μαγαζί, στο πάρκινγκ. Ο  Μίκης στο έδαφος γεμάτος αίματα, ακίνητος,  σαν νεκρός.   <<Που μας έμπλεξες ρε μαλάκα!>>, ήθελαν να πουν οι άλλοι, αλλά που να μιλήσουν, έτοιμοι να κατουρηθούν ήταν. Ο μπράβος τους  έβαλε απέναντι του και τους κοίταζε ανέκφραστος. Από κοντά είχε φάτσα ουρακοτάγκου.


<<Να και το φιλαράκι σας.>>, είπε δείχνοντας το αναίσθητο κορμί του Μίκη.
<<Δεν είναι φιλαράκι μας, ούτε τον ξέρουμε. Αυτός εδώ τον ήξερε.. >>, πρόλαβε να καρφώσει ο ένας απ' τους άλλους  δύο, δείχνοντας τον ένοχο. Ο φουσκωτός έγνεψε με ευγνωμοσύνη και κοίταξε διερευνητικά  το Γιάννη.  Μετά γύρισε προς το ρουφιάνο και του έριξε μια χορταστική, ξεγυρισμένη σφαλιάρα που μπορούσε να τον αφήσει και στον τόπο.


Ο Γιάννης κοκκάλωσε.<<Μίλα ρε μαλάκα!Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση!>>, παρακαλούσε ο τρίτος της παρέας ενώ έπεφτε πάνω στο χτυπημένο προσπαθώντας να τον συνεφέρει.


Ο μπράβος άρχισε να γελά με την καρδιά του. Τον μπαγάσα, το διασκέδαζε. Στις φλέβες του Γιάννη άρχισε να κυλά και πάλι αίμα.


<<Ακου φίλε...εγώ ήξερα το Μίκη, όχι αυτοί. Και γιατί να πληρώνουμε εμείς τα ξενοπηδήματα του;>>
<<Ξενοπηδήματα;>> Ο φουσκωτός γέλασε ακόμα δυνατότερα. << Είστε πολύ  αστεία αγοράκια. Μ' αρέσετε. Άκου ξενοπηδήματα. Αν αυτουνού εδώ του σηκώνεται εγώ είμαι ο Κωστέτσος.>>


<<Ο, τι και να 'κανε. Εμείς δεν έχουμε σχέση. Γιατί να πληρώνουμε κι εμείς;>>
<<Γιατί; Γιατί έτσι.>>


Και την επόμενη στιγμή ακριβώς, ξύπνησε στο έδαφος, με φρικτούς πόνους. Δε θυμόταν και πολλά, μόνο ότι είχε ξαναβρεί  το Μίκη. Κι εκείνος δίπλα του, μες στα αίματα προσπαθούσε να του μιλήσει. <<Βοήθησε με φίλε>>


Λυπάμαι Μίκη, δε γίνεται. Βλέπεις, με ρίξανε  φίλε. Με ρίξανε.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

H βιογραφία ενός αποτυχημένου (Β επεισόδιο)

Η ζωή ξεκινούσε μετά τα μεσανυχτα. Ή λίγο πριν.


Έτσι  ήταν για το Γιάννη. Ντυνόταν με ό, τι πιο άνετο έβρισκε στη ντουλάπα του και ξεκινούσε τη μπαρότσαρκα. Όλο και κάποιος βρισκόταν να ακολουθήσει. Τη μια ήταν φίλος, την άλλη γνωστός, την παράλλη άγνωστος.


Όταν ερχόταν η νύχτα, δεν προγραμμάτιζε τίποτα. Ήταν έτοιμος για όλα. Μπορούσες να τον βρεις οπουδήποτε. Από τα στριπτιζάδικα της Συγγρού και τα κωλόμπαρα της Χαμοστέρνας, μέχρι το Μπαλτάζαρ και τα πιο ιν μπαράκια της Αθήνας. Δεν είχε φάει ποτέ πόρτα στη ζωή του. Ήξερε να ελίσσεται στις καταστάσεις πιο καλά και από αίλουρο.


Η νύχτα σε μαθαίνει νέους τρόπους. Σου δείχνει νέους δρόμους. Κι εκεί που νομίζεις ότι όλα είναι ίδια, τα μπαρ, οι άνθρωποι, το αλκοόλ, όλα αλλάζουν και παίρνουν άλλη μορφή.  Στο ημίφως.


Και το πρωί ο Γιάννης, στέλεχος μιας άτεγκτης πολυεθνικής, ίσιωνε τη γραβάτα και έπαιζε το ρόλο του. Νύσταζε βέβαια, αλλά θα ερχόταν το απόγευμα για να αναπληρώσει το χαμένο ύπνο. Και θα ξυπνούσε πάλι μετά τα μεσάνυχτα ή λίγο πρίν. Γιατί τότε ξεκινούσε κι η ζωή.


Στο ημίφως, φίλε. Στο ημίφως.




Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Η βιογραφία ενός αποτυχημένου (Α' επεισόδιο)


Το πόσο μπορεί το πιώμα να ενώσει τη ζωή των ανθρώπων, δε λέγεται.

Ο Γιάννης βέβαια το ήξερε αυτό, το θυμόταν κάθε Σάββατο, όταν έμπαινε σ΄εκείνη την τρύπα στα Εξάρχεια. Ωρα; Η γνωστή. Ξημερώματα. Η αβεβαιότητα της μέρας που έρχεται, η ματαιότητα της μέρας που φέυγει.

Η Γιούλη, η μπαργούμαν με τα ωραία καπούλια, να σκουπίζει με νωχελικές κινήσεις σέξυ -χορεύτριας και ο Μίκης, λιώμα ,όπως πάντα, πίσω απ'το μπαρ. Ο Βασίλης, ο όμορφος ντι-τζέυ, να μαζεύει τα συμπράγκαλα του και να περιμένει να πληρωθεί.

Δεν τον άντεχε αυτόν  το Βασίλη ο Γιάννης.  Μιλούσε λες και ήταν τουλάχιστον ιδιοφυϊα, επειδή  μπορούσε να βάλει μερικά μουσικά κομμάτια, το ένα μετά το άλλο. Κι ήταν κι εκείνο το εκνευριστικό βλέμμα που σκόρπιζε στο γύρω σύμπαν. <<Ας τον πληρώσει επιτέλους ο Μίκης να πάει στα τσακίδια!>>, σκεφτόταν κάθε φορά που έμπαινε στο μπαρ.

Ο Μίκης όμως καθυστερούσε να τον πληρώσει. Το διασκέδαζε.

 Του άρεσε να παίζει με τα πάθη των άλλων.

Όσο για τα πάθη του Μίκη , γνωστά. Το αλκοόλ και -σπάνια-οι γυναίκες. Ή καλύτερα:  το αλκοόλ,  για να μιλάει για γυναίκες.

<<Καλώς το ρεμάλι>>, έλεγε. <<Έλα να πιούμε ένα τελευταίο>>

Καθόταν λοιπόν κι έπινε. Μια κασέτα, έπαιζε και ξαναέπαιζε απ΄' την αρχή τα ίδια κομμάτια. Σι~ντί ήταν, ο Μίκης το έλεγε κασέτα. Κασέτα, βινύλλιο, πικ-απ . Χρησιμοποιούσε ορολογία άλλης εποχής, της δικής του. Το κομπιούτερ ήταν άγνωστη λέξη.

Διάλογο πραγματικο δεν έκαναν ποτέ. Που και που ο Μίκης πετούσε κανένα γυναικείο όνομα, πασπαλισμένο με αναστεναγμούς και χαζά κοσμητικά επίθετα. Έλεγε και καμιά ιστορία, αλλά ο Γιάννης δεν πρόσεχε, οπότε, τίποτα στην ουσία .Δεν τους ένωνε τίποτα. Καμιά εκ βαθεών εξομολόγηση, κανένα μυστικό που λέγεται από άντρα σε άντρα.

Μόνο το πιώμα, φίλε. Το πιώμα.

<<Ο Μίκης το πούλησε το μπαρ >>, του είπε μια μέρα, εντελώς τυχαία, η Γιούλη. <<Τί το πούλησε δηλαδή, του το πήρανε>>. Και χαμογέλασε πικρά.

Το πιώμα.  Χωρίς το Μίκη δε θα είναι το ίδιο, φίλε.


 (TO BE CONTINUED)

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Έρωτας.

                                                    Αγαπημένη μου (Τ. Λειβαδίτης)


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ AIDS, ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. (μια αληθινή ιστορία)



Παγκόσμια μέρα κατά του AIDS.Nαι το ξέρω, όχι σήμερα, την 1η του Δεκέμβρη. Εγώ όμως αποφάσισα πως η συγκεκριμένη  Παγκόσμια Μέρα είναι σήμερα.


Ίσως επειδή αργώ να τα πιάσω και λειτουργώ με χρονοκαθυστέρηση. Ίσως επειδή μου τη σπάνε οι  <<Παγκόσμιες μέρες>> υπέρ ή κατά κάποιου Ανθρώπου, Ασθένειας, Τέχνης , Κατάστασης.


Γιατί αν ψάξεις το ημερολόγιο δεν υπάρχει ημέρα που να μην είναι αφιερωμένη σε κάτι. Κάτι  σημαντικό που το θυμόμαστε για 24 ώρες και μετά το ξεχνάμε για να θυμηθούμε κάτι άλλο.


Την 1η Δεκεμβρίου λοιπόν καλούμαστε να θυμηθούμε αυτήν τη φοβερή και τρομερή  ανίατη ασθένεια~σύνδρομο. Ας την ξαναθυμηθουμε μαζί σήμερα.


Σεξ, ψέματα και ντισκομπάλα. Αααα και βιντεοταινίες οπωσδήποτε και μαλλιά αφάνα και τουρίστες, πολλοι τουρίστες με σακίδια στους ώμους και σανδάλια. Mε μια λέξη: '80s.Η απόλυτη ευφορία και η αποδεκτή δικτατορία του κιτς.


Kαπου εκεί ανάμεσα σκάει σαν βομβα. Έχει 4 ξένα αρχικά. Μπορώ να τα προφέρω, μόλις έχω αρχίσει αγγλικά, δεν μπορώ όμως να τα καταλάβω με τίποτα. Σε όλα τα έντυπα κυκλοφορούν φωτογραφίες ενός πανέμορφου αγοριού. Είναι κανένας ποπ σταρ, κανένας ηθοποιός; Όχι, αυτός είναι πιο όμορφος και είναι σχεδιαστής μόδας. Και είναι πως το λενε...ομόφυλος ή μάλλον ομοφυλόφιλος.


Ήταν. Ο Μπίλυ Μπο ήταν.  Γιατί έπαψε να είναι εξαιτίας αυτής της καταραμένης αρρώστιας. Προηγήθηκε από ότι θυμάμαι ένας ηθοποιός του Χόλλυγουντ  που άρεσε πολύ στη μαμά μου. <<Κρίμα. Τόσο αρρενωπός, τόσο όμορφος>>. Γιατί ήταν κι αυτός από αυτούς, τους ομοφυλόφιλους! (αλλιώς σύμφωνα με τα αγόρια της γειτονιάς μου, αλλά <<όχι αυτά είναι άσχημα λόγια, βρισιές>>, στο ριπίτ οι γονείς μου. Άλλωστε μου πήρε τόσο χρόνο να μάθω αυτή την τόσο βαρυσήμαντη λέξη!)


' 90s .Ο Μάτζικ Τζόνσον ανακοινώνει ότι είναι φορέας του AIDS. Και επιμένει ότι κόλλησε από ετεροφυλοφιλική σχέση. Γίνονται μεγάλες προσπάθειες ευασθητοποίησης της κοινής γνώμης παγκοσμίως. Το AIDS δεν αφορά μόνο γκέυ, ναρκομανείς και μεταγγιζόμενους. Είναι υπόθεση όλων μας. Καμπάνιες διασήμων, εκπομπές επί εκπομπών και Safe Sex με έμβλημα της γενιάς μας, το προφυλακτικό.


2000. Το AIDS υπάρχει, το έχουμε αποδεχτεί. Και το Safe Sex βέβαια, ως κωμική σειρά. Οι συζητήσεις έχουν ατονήσει, τα μέσα έχουν εγκαταλείψει το όλο θέμα και οι ελάχιστες αναφορές σ' αυτό είναι όταν ανακαλύπτεται κάποιο δηθεν φάρμακο. 

Ή μήπως το AIDS δεν υπάρχει; Ουπς, αυτή η άποψη που κυκλοφορεί από μπλογκ σε μπλογκ τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πιο πιασάρικη. Το AIDS δεν υπάρχει, κανείς δεν έχει πεθάνει από AIDS, όλα είναι στο μυαλό μας! Ολοι πεθαίνουν από κάτι άλλο, δεν πεθαίνει κανείς από AIDS, είναι ακόμη μια συνωμοσία (δεν έχει διευκρινιστεί αν κρυβονται από πίσω σιωνομασόνοι, φαρμακοβιομηχανίες ή η θεια μου)

2011. Κάποιοι λέει, κυρίως τοξικομανείς,  επιδιώκουν να κολλήσουν AIDS για να διεκδικήσουν το μηνιαίο επίδομα των 700 ευρώ! Σάλος, λαϊκισμός, υπερβολές, ο υπεύθυνος το παίρνει πίσω. Και μετά βγαίνει και ένας άλλος , πολύ πιο υπεύθυνος και δηλώνει. <<Να φύγουνε!Να φύγουνε οι πόρνες φορείς του AIDS, που σπέρνουνε την αρρώστια στην Ελληνική οικογένεια>>. Να φύγουνε. Να γίνουμε κι εμείς επιτέλους Ολλανδία.

 Οπως βλέπετε,  καμιά άλλη ασθένεια δε δεινοπάθησε τόσο πολύ όσο αυτή.
Και να σκεφτείτε η λύση είναι απλή. 
Και προς το παρόν η μοναδική γι' αυτό μην την παραβλεψετε.

ΒΑΛΤΕ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ-ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!!

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012