Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Η βιογραφία ενός αποτυχημένου (Δ' επεισόδιο)

<<Όλο αυτό δεν οδηγεί πουθενά.>>


Σκέφτηκε ο Γιάννης και γκάζωσε απότομα.. Στο ραδιόφωνο, τζάζ. Νωχελική, σαν καπνός και αλκοόλ, σε παρακμιακό στέκι της πόλης.  Μπήκε στη Μητροπόλεως. Μετά από εκείνον τον καβγά, στο σκυλάδικο,  ήταν σαν να ζούσε σε αργή κίνηση. <<Δεν οδηγεί πουθενά>>, σκέφτηκε ξανά κι έπεσε ακόμα πιο πολύ.


Έστριψε στην Κολοκοτρώνη λες κι είχε βάλει τον αυτόματο. Ο κόσμος μπαινόβγαινε στα μπαράκια με όρεξη για ποτό, κουβέντα κι έρωτα. Μια ευχάριστη ατμόσφαιρα,  μια δυσάρεστη εποχή. Ένα κορίτσι με μακριά ποδια και κοντή φούστα,  βγήκε έξω από ένα  μπαρ  για να μιλήσει στο κινητό. Ήταν πολύ σοβαρή, αυτό που έλεγε ίσως ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.  Δεν της  έμοιαζε καθόλου, αλλά του τη θύμησε. 

<<Δεν οδηγεί πουθενά>>, του είχε πει η  Στελλα, πριν από περίπου δύο χρόνια, .Θα μπορούσε να είναι άλλη μια γυναικεία ατάκα χωρισμού. Δεν ήταν.


Έψαχνε κάπου να παρκάρει, να πιει κανένα ποτάκι και να παρακολουθήσει το κορίτσι με το τηλεφώνημα. Τα μούτρα του ήταν βέβαια ακόμα χάλια, αλλά ποιος νοιαζόταν; Είχε πολλές μέρες να βγει. Ο τσακωμός για τα λάγνα μάτια του Μίκη δεν του βγήκε σε καλό. Δεκαπέντε ράμματα, μια ρινοπλαστική και μερικές θλάσεις. Φτηνά τη γλιτωσε, αν σκεφτείς ότι ο Μίκης, επί 7 μήνες που δούλευε στο μαγαζί της Εθνικής, έκλεβε συστηματικά την κάβα.  Ποιος τον έδωσε; O Nάσος φυσικά. Αυτός τον σύστησε, αυτός τον πρόδωσε. Δίκαια πράγματα.


Πάρκαρε παράνομα. Άλλωστε στην Αθήνα, από μια ώρα και μετά όλα έτσι γίνονται. Μπήκε στο μπαράκι όπου είχε δει το κορίτσι με τα μακριά πόδια. Ήταν πολύ στεναχωρημένη. Ενώ η παρέα της φαινόταν να διασκεδάζει, εκείνη κοιτούσε το κινητό και μιλούσε ελάχιστα. Σκέφτηκε να την προσεγγίσει. Βέβαια έτσι, με στραπατσαρισμένη μούρη, δεν ήταν καμιά σπουδαία κατάκτηση, αλλά θα έπαιρνε το ρίσκο. <<Ξέχνα τον...είναι μαλάκας>>, ήθελε να της πει. Και τη φαντάστηκε να χαμογελάει.


Δεν το σκέφτηκε παραπάνω. Έγειρε προς το μπάρμαν για να στείλει στην παρέα της σφηνάκια, όταν κάποιος, από πίσω, τον σκούντηξε.
<<Γιάννη; Έσυ είσαι;>>
Παραλίγο να του έρθει κόλπος. Ο άνθρωπος που του μιλούσε ήταν το χειρότερο τσιράκι του διευθυντή του.
 <<Τι έπαθες ρε φίλε, πως έγινες έτσι; Ατύχημα άκουσα!>>
Ο Γιάννης έγνεψε καταφατικά.
<<Και το σπασμένο χέρι;>>
O Γιάννης δε μίλησε.
<<Καλά. Δεν ξέρω αν τα έμαθες, αλλά τα πράγματα στην εταιρεία δεν πάνε καλά. Μέσα στον επόμενο μήνα θα απολυθούν τουλάχιστον 20 άτομα!>>, ανακοίνωσε ο συνάδελφος.
<<Τα έμαθα>>, είπε ο Γιάννης, ψέματα.
<<Α. Οκ. Σ' αφήνω τώρα, είμαι εδώ με μια παρέα>>, είπε και έδειξε μια κοπελίτσα μικρότερη τουλάχιστον 15 χρόνια. Γκόμενα προφανώς, ο τύπος αυτός είχε παιδιά και γυναίκα στην ηλικία του.
<<Περαστικά>>, είπε ξερά και έτρεξε στην πιτσιρίκα.

 Από την επόμενη κιόλας ημέρα-αν όχι από εκείνη τη στιγμή-όλη η εταιρεία θα ήξερε πως ο Γιάννης δεν είχε σπάσει το χέρι του σε κάποιο ατύχημα. Τα πράγματα ήταν ήδη άσχημα τον τελευταίο καιρό και μετά από αυτή τη συνάντηση, θα γίνονταν χειρότερα. Γύρισε προς το κορίτσι με το κινητό. Είχε φύγει κι αυτή κι η παρέα της.


 <<Η ζωή σου δεν οδηγεί πουθενά>>, του είπε η Στέλλα , για ακόμη μια φορά, στο μυαλό του. Την είχε στήσει  τρεις ώρες σ΄ ένα ραντεβού, επειδή βρέθηκε με μια παρέα, αλλού και κόλλησε. Εκείνη, σε άλλο μπαρ, με τη δική της παρέα, τον έπαιρνε και τον ξαναέπαιρνε. Όταν ξαφνικά ο Γιάννης  τη θυμήθηκε, βρήκε στο κινητό του 10 αναπάντητες κλησεις. Στην 11η  απάντησε. Ήταν και η τελευταία.

<< Γεια! Περαστικά φίλε!>> είπε ο συνάδελφος φεύγοντας αγκαλιά με τη γκομενίτσα. Εντάξει, η μικρή δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, που να έβλεπε τις δικές του! Που να έβλεπε τη Στέλλα, σκέφτηκε και αμέσως μελαγχόλησε. Τον τελευταίο καιρό τη σκεφτόταν συχνά. Από τότε που την είδε με εκείνο το μαλάκα και του είπε <<Από εδώ ο άντρας μου!>>, δεν μπορούσε να τη βγάλει απ' το μυαλό του.


Έψαξε στην τσέπη του λεφτά να πληρώσει. Εκείνο το μπαράκι δεν του βγήκε σε καλό. Ήταν ακόμη μία, μια χαρά ώρα για μπαρότσαρκα. Όχι. Θα έπαιρνε το αμάξι και θα πήγαινε όπου τον έβγαζε ο δρόμος. Πέρασε μια βόλτα απ΄του Ψυρρή. Νέκρα. Συνέχισε προς  Γκάζι. Και τότε την είδε, από πίσω. Η Στέλλα περπατούσε κουνιστή λυγιστή, χεράκι χεράκι με το μαλάκα. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, τους ακολούθησε με το αυτοκίνητο. Ένιωσε  όλο το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του, όταν ο τύπος αρχισε να τη φιλάει στο αυτί.. Το ζευγάρι ήταν στον κόσμο του, δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι κάποιος τους ακολουθούσε. Έστριψαν σε ένα σκοτεινό στενό και έγιναν ακόμα πιο διαχυτικοί. Ο Γιάννης, υπνωτισμένος από τη ζήλια και τη νύχτα, έστριψε το τιμόνι χωρίς δεύτερη σκέψη.

<<Αδιέξοδο>>, του φώναξε ένας περαστικός δείχνοντας του την ταμπέλα.


Η κοπέλα γύρισε το κεφάλι της τρομαγμένη. Ο Γιάννης την κοίταξε με αγωνία. Δεν ήταν η Στέλλα. Ήταν κάποια άλλη. Αμέσως ένιωσε ένα περίεργο κενό, μια έντονη δυσφορία.


O περαστικός πλησίασε και κόλλησε το κεφάλι του στο τζάμι του αυτοκινήτου. Έδειξε και πάλι το σκοτεινό δρόμο.


<<Δεν οδηγεί πουθενά, φίλε. Δεν οδηγεί πουθενά>>



27 σχόλια:

  1. Και δυστυχώς τα αδιέξοδα είναι πολλά...Υπέροχη η συνέχεια...καλημέρα!!καλή Κυριακή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μ'αρέσει πολύ το στυλ γραφής σου!

      Περιμένω μήπως και ο ανάρμοδος Ερμής του Γιάννη φύγει!
      Θα το διαπιστώσουμε στο επόμενο επεισόδιο...χαχαχαχα
      Καλή Κυριακή νάχεις Περήφανη

      Διαγραφή
    2. Ναι φίλε Leviathan. Πολλοί δρόμοι είναι αδιέξοδοι. Καλή σου μέρα και σε ευχαριστώ που πέρασες απόε δώ.

      Διαγραφή
    3. Κάρυ μου Καλημέρα.

      Μπα, το Γιάννη δεν τον πιάνουν αυτά, ανάδρομοι και τα τοιαύτα, για αυτόν όλα είναι δρόμος. Για να δούμε, θα υπάρξει και επόμενο επεισόδιο; χαχαχα

      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  2. Αν το καλοσκεφτεί κανείς τίποτα δεν οδηγεί πουθενά και όλα οδηγούν στο τέλος.
    Όπα, σταματάω τις μαύρες σκέψεις αυτή τη στιγμή!
    Καλή σου μέρα περήφανη μανιάτισσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nαι, αλλά το τέλος είναι πάντα μια καινούργια αρχή, έτσι δε λένε;

      Καλή σου μέρα Αθηνά μου!

      Διαγραφή
  3. πολυ ομορφο!!!!Ειχα καιρο να περασω απο εδω.Να εχεις μια ομορφη εβδομαδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. τα πράγματα περιπλέκονται...
    τέλεια!
    καλή εβδομάδα, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το αγαπημενο μου επεισοδιο μεχρι στιγμης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε THANASIS χαίρομαι ιδιαιτέρως που σου άρεσε. Καλό σου απόγευμα!!!

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Για τον ήρωα ή για σένα; Mάλλον και για τους δύο!Καλωε ήρθες στο μπλογκ μου!

      Διαγραφή
  7. Είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα μαυρόασπρη ταινία. Και τρελαίνομαι για αυτές. Η ατμόσφαιρα που δημιούργησες, το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται η αφήγηση, η ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Γιάννης αλλά και τα εξωτερικά και εσωτερικά του τραύματα, τον οδηγούν σε ένα πραγματικό και συναισθηματικό αδιέξοδο...μέχρι στιγμής.
    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
    Μανιάτισσα με συνεπήρες!


    Y.Γ.
    Συγχώρα με που το λέω αλλά με δυσκολεύουν πολύ αυτές οι λεκτικές επαληθεύσεις. Ελπίζω τώρα που θα δώσω την εντολή "Δημοσίευση" να μπορέσω να διαβάσω εύκολα.
    Συγνώμη για το Υ.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ τόσο πολύ Χριστόφορε. Φαίνεται ότι μ' αρέσουν οι ταινίες; (και οι ασπρόμαυρες και οι έγχρωμες); Xαίρομαι τόσο πολύ που σ' άρεσε και για τα καλά σου λόγια!!Ευχαριστώ πολύ, κοκκινίζω!χαχαχα

      Υ.Γ
      Και μένα σε άλλα μπλογκ με δυσκολεύουν αυτές οι αηδίες. Τώρα έχουν γίνει χειρότέρες, εγώ δεν τις βλέπω στο μπλογκ μου, δεν το ήξερα ότι εμφανίζονται. Μη ζητάς συγγνώμη θα επιληφθω του θέματος!

      Σε χαιρετώ φίλε μου!!

      Διαγραφή
  8. Δεν υπενόησα ούτε τον ήρωα, ούτε εμένα .. αλλά το συγκεκριμένο στυλ αφήγησης.

    Το έχω .. ξαναδεί :)

    Καλή βδομάδα !

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι υπονόησες φίλε μου. Τώρα γιατί εμένα το σχόλιο σου, ότι έχεις ξαναδεί αυτό το στυλ αφήγησης δε μου φαίνεται και τόσο καλό; χαχαχαχ

      Είναι γεγονός ότι αν έχουμε διαβάσει στη ζωή μας, από ένα σημείο και μετά ό, τι διαβάζουμε κάτι μας θυμίζει. Ιδίως στην αφήγηση. Κατά τη γνώμη μου το στυλ της αφήγησης είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για κάποιον που γράφει γιατί απ' αυτήν εξαρτάται η "ζωή" ενός κειμένου.

      Από εκεί και πέρα είναι καθαρά θέμα προσωπικό, αν μας αγγίζει αυτό που διαβάζουμε ή όχι.

      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  9. μια ζωή απρόσεχτος... η ωρα του ταμείου λοιπον..

    καλο βραδυ περηφανη μου... εν αναμονη του επομενου επεισοδιου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι, πάντα έρχεται η ώρα του ταμείου.

      Καλό βράδυ γλυκιά μου!

      Διαγραφή
  10. Απαντήσεις
    1. Kαλησπέρα φίλε μου! Εύχομαι η εβδομάδα αυτή να σου πηγαίνει καλά!!

      Διαγραφή
  11. Καλά το είχα προβλέψει! Έσκασε μύτη στην ιστορία η μυστήρια που θα τον μπλέξει σε μια περιπέτεια δράσης και μυστηρίου! Ας είναι καλά τα απωθημένα από τη Στέλλα. Δεν γινόμουνα μέντιουμ να 'κονομήσω...

    Στο τέλος ο ήρωας θα γραφτεί στο ΙΕΚ πρωθυπουργών του ΓΑΠ για να βρει το χαμένο επαγγελματικό του προσανατολισμό κάνοντας μια νέα αρχή! (Αυτό δεν είναι πρόβλεψη, αλλά ιδέα για το «Η βιογραφία ενός αποτυχημένου Νο2»!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φίλε μου, τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται!!!χαχαχα

    Πέρα απ' την πλάκα, αυτόν εδώ δεν τον έμπλεξε καμιά, μόνος του έμπλεξε τις αναμνήσεις και τα απωθημένα του κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο.

    Τώρα,όσον αφορά στο ΙΕΚ Πρωθυπουργών, δεν ξέρω τι θα γίνει αν αποφοιτήσει από εκεί. Γιατί κι ο ΓΑΠ μια χαρά αποτυχημενος ήταν. Μπορεί ένα ολόκληρο Εθνος να απέτυχε εξαιτίας του, αλλά αυτός με τη μόνιμη καραμέλα ότι το έσωσε, πλασάρεται ως ο πιο πετυχημένος Πρωθυπουργός ever.

    Kαλή σου ημέρα Apokalipsis999!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κλησπέρα περήφανη.Πέρασα από εδώ και κόλλησα.Μανιάτης και γώ αλλά ριζωμένος στη Σαλονίκη πλέον.Τα σέβη μου και συγχαρητήρια.
    Στράτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλωσήρθες πατρίδα. Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω στο χώρο μου, συγχαρητήρια επίσης για το υπέροχο blog σου.
      Καλό Σ/Κύριακο!!!

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια,να περνάς όποτε μπορείς πάντα καλοδεχόύμενη.

      Διαγραφή