Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Η βιογραφία ενός αποτυχημένου (Α' επεισόδιο)


Το πόσο μπορεί το πιώμα να ενώσει τη ζωή των ανθρώπων, δε λέγεται.

Ο Γιάννης βέβαια το ήξερε αυτό, το θυμόταν κάθε Σάββατο, όταν έμπαινε σ΄εκείνη την τρύπα στα Εξάρχεια. Ωρα; Η γνωστή. Ξημερώματα. Η αβεβαιότητα της μέρας που έρχεται, η ματαιότητα της μέρας που φέυγει.

Η Γιούλη, η μπαργούμαν με τα ωραία καπούλια, να σκουπίζει με νωχελικές κινήσεις σέξυ -χορεύτριας και ο Μίκης, λιώμα ,όπως πάντα, πίσω απ'το μπαρ. Ο Βασίλης, ο όμορφος ντι-τζέυ, να μαζεύει τα συμπράγκαλα του και να περιμένει να πληρωθεί.

Δεν τον άντεχε αυτόν  το Βασίλη ο Γιάννης.  Μιλούσε λες και ήταν τουλάχιστον ιδιοφυϊα, επειδή  μπορούσε να βάλει μερικά μουσικά κομμάτια, το ένα μετά το άλλο. Κι ήταν κι εκείνο το εκνευριστικό βλέμμα που σκόρπιζε στο γύρω σύμπαν. <<Ας τον πληρώσει επιτέλους ο Μίκης να πάει στα τσακίδια!>>, σκεφτόταν κάθε φορά που έμπαινε στο μπαρ.

Ο Μίκης όμως καθυστερούσε να τον πληρώσει. Το διασκέδαζε.

 Του άρεσε να παίζει με τα πάθη των άλλων.

Όσο για τα πάθη του Μίκη , γνωστά. Το αλκοόλ και -σπάνια-οι γυναίκες. Ή καλύτερα:  το αλκοόλ,  για να μιλάει για γυναίκες.

<<Καλώς το ρεμάλι>>, έλεγε. <<Έλα να πιούμε ένα τελευταίο>>

Καθόταν λοιπόν κι έπινε. Μια κασέτα, έπαιζε και ξαναέπαιζε απ΄' την αρχή τα ίδια κομμάτια. Σι~ντί ήταν, ο Μίκης το έλεγε κασέτα. Κασέτα, βινύλλιο, πικ-απ . Χρησιμοποιούσε ορολογία άλλης εποχής, της δικής του. Το κομπιούτερ ήταν άγνωστη λέξη.

Διάλογο πραγματικο δεν έκαναν ποτέ. Που και που ο Μίκης πετούσε κανένα γυναικείο όνομα, πασπαλισμένο με αναστεναγμούς και χαζά κοσμητικά επίθετα. Έλεγε και καμιά ιστορία, αλλά ο Γιάννης δεν πρόσεχε, οπότε, τίποτα στην ουσία .Δεν τους ένωνε τίποτα. Καμιά εκ βαθεών εξομολόγηση, κανένα μυστικό που λέγεται από άντρα σε άντρα.

Μόνο το πιώμα, φίλε. Το πιώμα.

<<Ο Μίκης το πούλησε το μπαρ >>, του είπε μια μέρα, εντελώς τυχαία, η Γιούλη. <<Τί το πούλησε δηλαδή, του το πήρανε>>. Και χαμογέλασε πικρά.

Το πιώμα.  Χωρίς το Μίκη δε θα είναι το ίδιο, φίλε.


 (TO BE CONTINUED)

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Έρωτας.

                                                    Αγαπημένη μου (Τ. Λειβαδίτης)