Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Μερικοί το προτιμούν καυτό, μερικοί κρύο.

Κάνε ένα κορίτσι να γελάσει και το κορίτσι, θα κάνει για σένα τα πάντα, είπε η Μέριλιν. Κάνε έναν άνθρωπο να γελάσει και ο άνθρωπος, θα κάνει για σένα πολλα, λέω εγώ. Αλλά και τίποτα να μην κάνει, θα σε θυμάται. Αν όχι για πάντα, για πολύ πολύ καιρό.

Ετσι θυμάμαι κι εγώ την ίδια τη Μέριλιν και την παρέα της, από παλιά, από τότε που στην τηλεόραση υπήρχαν μόνο δυο κανάλια. Τότε που περιμέναμε το Σάββατο βραδυ για να γελάσουμε με τη Μαίρη Αρώνη Πάστα Φλώρα, την Αλίκη Βουγιουκλάκη Πετροβασίλη και τη Τζένη Καρέζη Δεσποινίδα "Διευθυντή".

Τότε (όχι και τοσο παλιά βέβαια),  ήταν που   έτυχε να δω  και ένα "ξενο έργο-κατάλληλο"  το "μερικοί το προτιμούν καυτό" (some like it hot).  Δυο άντρες μουσικοί,  κυνηγημενοι από κάποιο μαφιόζο, μεταμφιέζονται στις πιο άσχημες γυναίκες από καταβολής κόσμου. Ανάμεσα τους χώνεται  μια χαζή πλατινέ ξανθιά ετοιμη για όλα και κυρίως, ετοιμη για μπελάδες.  Η Μέριλιν Μονροε βοηθάει ανικανο εκατομμυριούχο, ο Τόνυ Κέρτις παραδίδει μαθηματα γοητείας και μέσα σε  ολα, ένας αξέχαστος Τζακ Λεμον, σε κριση σεξουαλικής ταυτότητας να ξεστομίζει τις καλυτερες κωμικές ατάκες στην ιστορία του κινηματογράφου. 

Με εκείνη την ταινία γέλασα. Γέλασα πολύ και δυνατά Κι από τότε μου έμεινε και το κουσούρι. Όποτε βλέπω μια πολύ αστεία ταινία, ή ακουω κάτι πολύ αστείο,  γελάω πολύ δυνατά, γεγονός που φερνει σε δυσκολη θεση τους γύρω μου κι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καλή ανατροφή μου.

Μια νύχτα που έβλεπα το Τέρας ( Ιl Mostro)  του Μπενίνι, γέλασα τόσο πολύ που οι γονείς μου πετάχτηκαν απ΄' το κρεβάτι βεβαιοι πως το τέρας, ήμουν τελικά εγω. Μια φορά που βγηκα ραντεβού με καποιον αστείο τύπο, μέτραγα κρυφά από μέσα μου προβατάκια για να επιβραδύνω εκείνο το τρομακτικό γέλιο, που θα τον έστελνε  για τσιγάρα (για πάντα) μια ώρα αρχίτερα.

Και κάθε φορά που πηγαίνω σινεμά να δω Γούντυ Άλλεν, παίρνω βαθιές ανάσες, σφαλίζω  τα μάτια και σφίγγω το χέρι του συνοδού μου, για να μη με πιάσει εκείνο το νευρικό γέλιο, που θα  κάνει τους υπολοιπους θεατές να απαιτησουν την διακοπή της προβολής (και με το δίκιο τους βεβαια)

Δυστυχώς, έτσι είμαι, όσο κι αν προσπαθώ να επιβληθώ στον εαυτό μου,  δεν μπορώ να συγκρατήσω το γέλιο μου όταν προκειται για κάτι πραγματικά αστείο. Για αυτό συμπάσχω με όλους οσους  γελάνε άκομψα με οτιδήποτε. Με το Σεφερλή στο Δελφινάριο, το Λαζόπουλο στον Άλφα, το Μr Bean στο Black Adder ή το Ζήκο στο της Κακομοίρας.

Σεβομαι το πραγματικό, άδολο γελιο, από όπου κι αν προέρχεται.

Γιατί έτσι έχουν τα πραγματα με το χιουμορ, τη φάρσα, την πλάκα., το αστείο.

Μερικοί το προτιμούν καυτό, μερικοι κρύο. Προσωπικά το προτιμώ καυτό.



 

31 σχόλια:

  1. Nα συνεχίσεις να γελάς με την καρδιά σου κι ας ενοχλείται όποιος θέλει! Γέλιο είναι , ανθρώπινο, χαρούμενη στιγμή κι όχι κονσέρβα ευτυχία που μας προσφέρουν από όλες τις μεριές !
    Ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα να γελάσω ή να κλάψω ή να δείξω τα συναισθήματά μου κι ας λέει ο καθένας ότι θέλει!
    Να είσαι καλά Μανιάτισσα
    τα φιλιά μου και καλό σου βράδυ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχαχαχα!Λεβίνα αυτό κάνω και να θελα, δεν αλλάζει. Ακομη και διαδικτυακά, γραφω πολλα χαχαχαχ αν προσεξες!!

      Διαγραφή
  2. Kαλά κάνεις, αν δεν γελάς σαν την Σοφία Βογιατζάκη :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα!Μπα...δεν έιναι τοσο κακαριστό το δικό μου, εμένα οπως λέγάνε κατι φιλοι μου ξεκινάει από χαμηλή ταχύτητα και γκαζώνει απότομα! Αυτό το γελιο μου έδωσε ο καλός Θεός, τι να κάνω να μην γελάσω;;
      Πάντως για καλό και για κακο φρόντισε να μη μου πεις κανενα από τα καλά αστεία σου όταν με έχεις τετ α τετ. Σε προειδοποιησα :p

      Διαγραφή
  3. Ω! Πράγματι ήταν εξαιρετική ταινία και με πολύ καλή μουσική επένδυση! Και κοίτα μια σύμπτωση. Προχθές έπαιξα το ομώνυμο κομμάτι!
    Αυτό που με χαροποίησε είναι που μαθαίνω ότι σου αρέσει ο Γούντυ Άλλεν! Δεν βρίσκω βλέπεις εύκολα παρέα για να δω ταινίες του! Ίσως αν ξεκίναγες από την Μάνη κι εγώ από το Άργος και συναντιόμασταν κάπου στη μέση, να τις βλέπαμε παρέα!
    Και να γελάγαμε δυνατά! Πολύ δυνατά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αθηνά σου έχω κι άλλα καλά νέα. Μενω στην Αθήνα οπότε μπορουμε εύκολα να συναντηθουμε και να δουμε καποια ταινία Γουντυ Αλλεν, αλλά από τις παλιές του, γιατι η τελευταία του με ψιλοαπογοητευσε. Αλλά οπως και να εχει δε χανω ταινια Γουντυ Αλλεν οποτε...

      Ναι η ταινία αυτη άφησε εποχη και πολλες άλλες καλες κωμωδίες πάτησαν σε αυτη στο μέλλον.

      Καλο βραδυ φιλη μου κι εσυ με κανεις και γελώ πολλές φορές με το χιουμορ σου.

      Διαγραφή
    2. Αααααααα εγώ νόμιζα ότι κατοικείς στη Μάνη! Έτσι το είχα φανταστεί. Κάπου κοντά στον Γερολιμένα, ας πούμε. Σε ένα πύργο που τον έχεις αναπαλαιώσει.
      Αλλά δεν πειράζει, καλή είναι και η Αθήνα!
      Ανεβαίνω κι εγώ ενίοτε στην Αθήνα, στο πατρικό μου!
      Αν συμπέσει η επίσκεψή μου με ταινία Άλλεν θα σου στείλω μέιλ!

      Διαγραφή
    3. Ναι, είναι ρομαντική η εικόνα ένος αναπαλαιωμένου πύργου με φόντο την άγρια μανιατικη ομορφιά, η αλήθεια είναι ομως ότι τώρα πια, στην ιστορική Μανη το χειμωνα κατοικούν μόνο...τσακάλια.

      Έχουμε βεβαια οικογενειακό, αναπαλαιωμένο Πύργο, αλλά πηγαίνουμε συνηθως το καλοκαίρι.

      (πολύ ευχαρίστως να σε γνωρίσω, ειμαι σιγουρη οτι θα ριξουμε πολύ γελιο...ουπς....)

      Φιλια.

      Διαγραφή
  4. Κάποτε γέλαγα με τις ταινίες, ειδικά με τον Χοντρό και το Λιγνό. Οι αμερικανιές από το 70 και μετά παραείναι κρύες για να γελάσω. Για γέλιο, ευτυχώς υπάρχει ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος.
    Το σπαστικό είναι, όταν καμιά φορά στο σινεμά ακούγεται ξαφνικά κάποιος να ξεσπά σε γέλια και να γυρίζουν τα κεφάλια σ' αυτόν! Το γέλιο είναι τόσο περίεργο αλλά και αναγκαίο! Παραταύτα δεν έλκει όσο η... κλάψα! Γι' αυτό και δύσκολα διακρίνεται στα ΟΣΚΑΡ κάποια κωμωδία! Πιο εύκολα κλαίμε και πιο δύσκολα γελάμε, άλλωστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η συγκεκριμένη ταινία φίλε μου, είναι πραγματικά αστεία και έξυπνη. Από εκεί και πέρα, ναι, οι αμερικανιές είναι κρυες, επαναλάμβανόμενες και χωρίς ενδιαφέρον.

      Πολλές φορές τα κεφάλια έχουν γυρίσει σε μένα στο σινεμά. Γελάω με όλο μου το γέλιο, εντάξει, ίσως είναι σπαστικό καποιες φορές, αλλά ειναι και λυτρωτικό ταυτόχρονα.

      Δυσκολα μια κωμωδία θεωρείται καλή ή βραβευεται, γιατι η κωμωδία είναι πολύ πιο δυσκολο είδος από το δράμα. Ειναι πολύ πιο δυσκολο να κάνεις καποιον να γελάσει απ' το να κλαψει, συμφωνουμε φιλε μου.

      Καλή σου νυχτα.

      Διαγραφή
  5. καυτό και να τσιτσιρίζει!
    για ταινίες με έμπνευση και διάθεση -έστω και μελαγχολική κάποιες φορές, ναι!
    τι είναι ένα δημιούργημα δίχως στάλα ψυχή;
    o Jack Lemmon άψογος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οντως..σπουδαια ταινία, με έναν Τζακ Λεμμον σε μεγάλα κέφια. Υπάρχει ολοκληρη αν θελετε να την δείτε. Ισως να μην νιωσετε τη συγκινηση που νωισατε όταν την πρωτοείδατε, παιδιά, όπως εγώ τοτε, σιγουρα ομως εξακουλουθεί να είναι εξαιρετικά ευχαριστη.

      Σε φιλω Σαμμερ.

      Διαγραφή
  6. Απολαυστικός ο λόγος σου
    κρύβει μια καρδιά μεγάλη


    πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Eυχαριστώ φίλη μου, να είσαι καλά που πέρασες από εδώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Eίναι το κάτι άλλο ο Woody Allen:

    Aγορά περιοδικού

    Κάποτε είχε πει στο ακροατήριό του, στο τέλος μιας ομιλίας του :

    " Έχω μία απάντηση ! Έχει κανείς καμμία ερώτηση ? "

    To χιούμορ του μου ταιριάζει. Συνεπώς εννοείται ότι δεν υπάρχει ταινία του που να μην έχω δει!

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαι μένα φίλε μου. Και στο Μπανανας που έβαλες, είχα ρίξει πολύ γελιο αληθεια, το είχα δει στο σινεμα κι αυτο. Αλλά και τα περισσότερα.

      Επίσης είχε πει. Οποια κι αν είναι η ερώτηση, σεξ είναι η απάντηση.
      Καταπληκτικος!!

      Διαγραφή
    2. :( Συχνά δεν τον καταλαβαίνω...

      Διαγραφή
    3. Μαλλον δεν θα έχεις μπει στο νόημα, δεν θα έχεις δει πολλές ταινίες του γλυκιά μου...το χιουμρο του είναι εγκεφαλικό, ιδιαίτερο...χρειάζεται λίγη προσπάθεια, ή ενδεχομένως να μην σου ταιριάζει.

      Φιλάκια.

      Διαγραφή
  9. Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Όναρ...πέρασα από το μπλογκ σου αλλά περιμένω και νέα αναρτηση!

      Καλο βραδυ...

      Διαγραφή
    2. (ξεχασα να σου στειλω διαδικτυακο χαμογελο :-), για να μη σου στείλω γέλιο και τρομάξεις και δε με ξαναεπισκεφτείς!)

      Διαγραφή
    3. Σημαντικό αυτό. Αν και θα (σε) προσέχω για καλό και για κακό.... :-) :-)

      Διαγραφή
  10. απήλαυσα το κείμενό σου... έχεις ένα ύφος δροσερό και ανάλαφρο είτε το θέμα είναι 'ελαφρύ' είτε όχι... για να πω την αλήθεια εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο τους ανθρώπους που γελούν βροντωδώς και όχι 'κομψά', που σείεται ολόκληρο το σώμα τους και δεν μορφάζει απλά το πρόσωπό τους... ας μην ξεχνάμε ότι χρειάστηκαν αιώνες για να απενεχοποιηθεί το γέλιο... ακόμη θυμάμαι εκείνον τον πατέρα της Εκκλησίας που στα κείμενά του κατακεραυνώνει όσους γελούν ως... πιθήκους ομοιάζοντες ανθρώπους!... μέχρι να επανέλθουμε στον Παράδεισο το γέλιο απαγορεύεται, φώναζε... ποιος τον άκουσε ποτέ;
    Μόνο για... γέλια ήταν ολα αυτά κι ας μας φορτώθηκαν στη κεφαλή για αιώνες...
    φλυάρησα αρκετά και να με συγχωρείς...

    σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τετοιες φλυαρίες θέλω να βλέπω και να διαβάζω...

      Ναι το γέλιο στη θρησκεία ήταν πάντα κατι ανήθικο, αμφιλεγομενο, καταραμένο. Αυτο το θέμα πραγματευόταν και ο Ουμπέρτο Έκο, στο όνομα του Ροδου κι εγραψε το καταπληκτικό αυτό βιβλίο.

      Σε ευχαριστώ για τα όμορφα σου λόγια. Ομορφαίνεις το χώρο μου με τις απόψεις σου φίλε μου :-

      Διαγραφή
  11. Όποτε σούρχεται η διάθεση να γελάς δυνατά και με την καρδιά σου,μην σφίγγεσαι παιδάκι μου,αλλά τρέχα αμέσως στης xristin,και ρίξε το γέλιο της ζωής σου ανεμπόδιστα.
    Αν ακούσεις από τα βάθη του blog ένα τρανταχτό γέλιο,εγώ θα είμαι!
    Μπορεί το γέλιο στη θρησκεία να ήταν κάτι ανήθικο, αμφιλεγόμενο,και καταραμένο,στο blog της xristin κρίνεται όμως απαραίτητο!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα!Ναι το ξέρω, μολις σε επισκέφτηκα καλή μου.

      Ξέρεις, πιστεύω οτι ένα από τα προσόντα του λαού μας, είναι ότι έχουμε χιουμορ.Εχουμε χίλια κακά, αλλά έχουμε και τα καλυτερα ανέκδοτα στον κόσμο.

      Σε φιλω καλη μου!

      Διαγραφή
  12. καλησπέρα και από μένα,
    το κείμενο αναφέρεται σε μια μεγάλη αλήθεια για την έκφραση του γέλιου που μας δίνει χαρά και μας κάνει στιγμιαία έστω να φεύγουμε προς έναν κόσμο πιο ευτυχισμένο...
    αν και μου αρέσει να "τσιγκλάω" σε διαλόγους σε blog/forum δεν μπορώ να βρω κάτι που θα προκαλέσει κουβέντα...
    για την τιμή των όπλων λοιπόν θα βάλω την σκηνή που μου έχει μείνει στο μυαλό από το έργο

    http://www.youtube.com/watch?v=qWS2NVX6VP0

    Δημήτρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κριμα που δεν μπορεσες να τσιγκλήσεις Δ. Τοτε θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Παρολα αυτα ευχομαι κι ελπίζω, στο μέλλον, σε άλλα μου κείμενα, να σου δοθεί αυτή η δυνατότητα.

    Μέχρι τότε ας αρκεστούμε στην ατάκα που εχουμε πει κι ακουσει χιλιαδες φορές. Ισως είναι κι ευκαιρία να την ξανασκεφτούμε και να την εμπεδώσουμε.

    Κανείς δεν είναι τέλειος, φίλε μου.

    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλημέρα, περήφανη μανιάτισσα και καλή χρονιά, με υγεία πάνω απ' όλα, και φυσικά με τα απαραίτητα στην ζωή. Το γέλιο χρειάζεται στην ζωή, γιατί ξορκίζει ότι καλό ή άσχημο, μας συμβαίνει. Κι εγώ έχω τον δικό μου τρόπο, όταν γελώ. Και τώρα μια μικρή ιστορία, σχετικά με προηγούμενη ανάρτηση σου: για το γράμμα που έλαβες. Καλοκαίρι 2012, γνωριμία με μια κοπέλα, από ομάδα ποδηλατών. Ήταν ένα όμορφο πρωινό. Είχαμε πάει, εμείς οι λίγοι που μαζευτήκαμε, με τα ποδήλατα μας, για μπάνιο, σε μια παραλία, νοτιοανατολικά, της Αττικής, πιο πέρα από την Βάρκιζα. Της έπιασα την κουβέντα, σιγανά και ντροπαλά, από το σημείο συνάντησης, στο Σύνταγμα. Μιλήσαμε για λίγο και στο κολύμπι. Στην παραλία, έπαιζε ρακέτες με κάποιον και κάποια στιγμή, ζήτησα να παίξω κι εγώ, μαζί της. Μόνο ως παιδί είχα παίξει ρακέτες, κι έτσι δεν ήμουνα ζωηρός, στο παιχνίδι. Εκείνη το κατάλαβε, και ανταλλάξαμε με χαρά, ντροπαλές και κοντινές, μπαλιές. Αργότερα, όταν κάθισε να ξεκουραστεί, με κοιτούσε. Και την κοιτούσα, διακριτικά. Στον γυρισμό, ήμασταν ως επι τω πλείστον, μαζί, επειδή οι άλλοι ήταν ικανότεροι στην αντοχή, και προπορεύονταν. Έτσι μπορούσα να την ακολουθώ και να την προστατεύω, από τα οχήματα που έρχονταν από πίσω μας. Επιβιβαστήκαμε με τα ποδήλατα στο τραμ και στο Φάληρο, περιμέναμε τον ηλεκτρικό. Εκείνη με είδε όρθιο δίπλα στα δίτροχα μας, και μου είπε να καθίσω, δίπλα της. Στο μετρό, την προστάτευα επίσης από τους άλλους που γέμισαν ασφυκτικά -καλοκαίρι, βλέπεις- το τραμ. Την επισκέφτηκα στην δουλειά της, αλλά δεν την βρήκα εκεί, οπότε κάποια στιγμή που ξαναπήγα, της άφησα έναν φάκελο, με ένα μπλοκάκι, όπου σκιτσάρει μερικές όμορφες, ευαίσθητες, σκέψεις, συν κάτι ποιήματα που είχα γράψει για εκείνη. Επίσης, συμπεριέλαβα κάτι dvd με μουσικά βίντεο αγάπης, που είχα, και μου απάντησε μέσω e-mail, ότι της άρεσαν κατά ένα τρόπο. Εν τω μεταξύ, δεν ξαναειδωθήκαμε στην ομάδα ποδηλατών, επειδή δεν μπορούσε να έρθει. Σύντομα και αργότερα, είχα σκοπό να της αφήσω έναν νέο φάκελο, με ένα καινούριο όμορφο μπλοκάκι, σημειωματάριο, με νέα ποιήματα και σκίτσα. Μόλις είχα ασφαλίσει το ποδήλατο μου, και πλησίαζα την είσοδο του χώρου εργασίας της. Εκείνη ακριβώς την στιγμή, έβγαινε από το κτίριο, γιατί έπρεπε να πάει κάπου, όπου της είχαν, ζητήσει. Πήρε τον φάκελο, αλλά μου άφησε ένα απίστευτο e-mail, ότι την τρόμαζα με αυτά που έκανα, και με παρακαλούσε να μην την ξαναενοχλήσω. Φαίνεται πίστευε ότι την περίμενα για ώρες, έξω από το κτίριο. Που θέλω να καταλήξω? Ήμουν αληθινός, μαζί της, και την αγαπούσα, και θα μπορούσα πλέον να πω, με κυνισμό, ότι κάθε κοπέλα θα έπρεπε να αισθάνεται ότι την τιμούν, όταν της χαρίζουν, ποιήματα (ή γράμματα: αλλά αυτό είναι μια άλλη, ιστορία, στο παρελθόν). Θα μου πεις, ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, κι ότι κάποια ή κάποιες εκεί έξω, το εκτιμούν, όμως τελευταία, το βλέπω ότι συμβαίνει συνέχεια: να μην το εκτιμούν. Φαίνεται ότι η ποίηση και οι τρυφερές, κινήσεις, είναι πλέον πολυτέλεια, στην κοινωνία μας. Μάλλον.... οι άνθρωποι τα θέλουνε όλα, εκτός από το να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Το λεγόμενο κουσούρι της ελευθερίας και της επαγγελματικής, επιτυχίας. Ελπίζω να αλλάξουνε τα πράγματα, κάποια στιγμή, αλλά το βρίσκω, χλωμό.

    Ευχαριστώ για την υπομονή σου.
    Με σεβασμό, Γεράσιμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Φιλε μου Γεράσιμε,

    Διάβασα προσεχτικά την ιστορία σου (παρόλο που ειναι για το προηγουμενο κείμενο χαχαχα)

    Ο ρομαντικός έρωτας φίλε μου, είναι μια κατάσταση ιδεατή, που έχουμε κατασκευασει με το μυαλό μας. Το αντικείμενο του πόθου μας, τις περισσότερες φορές, δεν έχει καμια σχεση με αυτό που θα θέλαμε να είναι ή φανταζόμαστε οτι είναι.

    Κάτι τέτοιο πιστεύω οτι συνέβη και σε αυτην την περίπτωση. Μυθοποίησες το αντικείμενο του πόθου σου, αλλά και την κατάσταση την ίδια, για αυτό η απογοητευση σου ήταν μεγάλη όταν η κοπέλα αυτή δεν ανταποκριθηκε στις προσδοκίες σου.

    Μου έχει συμβεί, αλλά παλαίοτερα. Καθώς μεγαλώνω απογοητευομαι όλο και λιγοτερο, επειδή, δυστυχώς, γοητευομαι όλο και λιγότερο.

    Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες κάτι τοσο προσωπικο μαζί μας κι επέλεξες για αυτό το χώρο μου.

    Καλωσηρθες φίλε μου :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή