Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Μερικοί το προτιμούν καυτό, μερικοί κρύο.

Κάνε ένα κορίτσι να γελάσει και το κορίτσι, θα κάνει για σένα τα πάντα, είπε η Μέριλιν. Κάνε έναν άνθρωπο να γελάσει και ο άνθρωπος, θα κάνει για σένα πολλα, λέω εγώ. Αλλά και τίποτα να μην κάνει, θα σε θυμάται. Αν όχι για πάντα, για πολύ πολύ καιρό.

Ετσι θυμάμαι κι εγώ την ίδια τη Μέριλιν και την παρέα της, από παλιά, από τότε που στην τηλεόραση υπήρχαν μόνο δυο κανάλια. Τότε που περιμέναμε το Σάββατο βραδυ για να γελάσουμε με τη Μαίρη Αρώνη Πάστα Φλώρα, την Αλίκη Βουγιουκλάκη Πετροβασίλη και τη Τζένη Καρέζη Δεσποινίδα "Διευθυντή".

Τότε (όχι και τοσο παλιά βέβαια),  ήταν που   έτυχε να δω  και ένα "ξενο έργο-κατάλληλο"  το "μερικοί το προτιμούν καυτό" (some like it hot).  Δυο άντρες μουσικοί,  κυνηγημενοι από κάποιο μαφιόζο, μεταμφιέζονται στις πιο άσχημες γυναίκες από καταβολής κόσμου. Ανάμεσα τους χώνεται  μια χαζή πλατινέ ξανθιά ετοιμη για όλα και κυρίως, ετοιμη για μπελάδες.  Η Μέριλιν Μονροε βοηθάει ανικανο εκατομμυριούχο, ο Τόνυ Κέρτις παραδίδει μαθηματα γοητείας και μέσα σε  ολα, ένας αξέχαστος Τζακ Λεμον, σε κριση σεξουαλικής ταυτότητας να ξεστομίζει τις καλυτερες κωμικές ατάκες στην ιστορία του κινηματογράφου. 

Με εκείνη την ταινία γέλασα. Γέλασα πολύ και δυνατά Κι από τότε μου έμεινε και το κουσούρι. Όποτε βλέπω μια πολύ αστεία ταινία, ή ακουω κάτι πολύ αστείο,  γελάω πολύ δυνατά, γεγονός που φερνει σε δυσκολη θεση τους γύρω μου κι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καλή ανατροφή μου.

Μια νύχτα που έβλεπα το Τέρας ( Ιl Mostro)  του Μπενίνι, γέλασα τόσο πολύ που οι γονείς μου πετάχτηκαν απ΄' το κρεβάτι βεβαιοι πως το τέρας, ήμουν τελικά εγω. Μια φορά που βγηκα ραντεβού με καποιον αστείο τύπο, μέτραγα κρυφά από μέσα μου προβατάκια για να επιβραδύνω εκείνο το τρομακτικό γέλιο, που θα τον έστελνε  για τσιγάρα (για πάντα) μια ώρα αρχίτερα.

Και κάθε φορά που πηγαίνω σινεμά να δω Γούντυ Άλλεν, παίρνω βαθιές ανάσες, σφαλίζω  τα μάτια και σφίγγω το χέρι του συνοδού μου, για να μη με πιάσει εκείνο το νευρικό γέλιο, που θα  κάνει τους υπολοιπους θεατές να απαιτησουν την διακοπή της προβολής (και με το δίκιο τους βεβαια)

Δυστυχώς, έτσι είμαι, όσο κι αν προσπαθώ να επιβληθώ στον εαυτό μου,  δεν μπορώ να συγκρατήσω το γέλιο μου όταν προκειται για κάτι πραγματικά αστείο. Για αυτό συμπάσχω με όλους οσους  γελάνε άκομψα με οτιδήποτε. Με το Σεφερλή στο Δελφινάριο, το Λαζόπουλο στον Άλφα, το Μr Bean στο Black Adder ή το Ζήκο στο της Κακομοίρας.

Σεβομαι το πραγματικό, άδολο γελιο, από όπου κι αν προέρχεται.

Γιατί έτσι έχουν τα πραγματα με το χιουμορ, τη φάρσα, την πλάκα., το αστείο.

Μερικοί το προτιμούν καυτό, μερικοι κρύο. Προσωπικά το προτιμώ καυτό.



 

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Το πρώτο μου ερωτικό γράμμα

      Αυτό που θα σας διηγηθώ έγινε πριν από πολλά, πολλά χρόνια. Αιώνες μάλλον. Αφού να σκεφτείτε,  ήταν τότε που στέλναμε ακόμη γράμματα. Όχι, εντάξει, τα σήματα καπνού και τα ταχυδρομικά περιστέρια είχαν  καταργηθεί. Την ίδια δουλεια έκαναν, με κάποια -σχετική- επιτυχία, τα ΕΛΤΑ.

Έρωτας βέβαια υπήρχε και τότε και-αν διαφωνείτε, διορθώστε με- ήταν ίδιος με τώρα. Μόνο όλα τα υπόλοιπα ήταν διαφορετικά.

Σκεφτείτε  πως  δεν υπήρχε email., chat και inbox. Το GPS ήταν ακόμα υπηρεσία της NASA. Δεν υπήρχε καν SMS για να γράψεις "τι κάνεις αγάπη μου; σε σκεφτομαι, θα έρθω στις 9.00". Μόνο  τηλέφωνο (σταθερό) υπήρχε και γράμματα. Άρα καλά  λέω,  αιώνες πριν, κι ας ήταν μολις 15-20 χρόνια.

    Γράμματα λοιπόν. Τα αγαπούσα και τα φοβόμουν ταυτόχρονα. Μάλλον έφταιγε  η πρώτη λατινική εκφράση που έμαθα, εκείνο το "scripta manent"

    Τα γραπτά μένουν. Στέλνεις ένα γράμμα και αυτό είναι. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το φέρει πίσω. Οι σκέψεις σου, τα λόγια και τα συναισθήματα, στα χέρια και στη διάθεση του παραλήπτη. Για πάντα.

    Φανταστείτε τώρα,  τι χαμός γινόταν με την ερωτική αλληλογραφία. Να γράφεις τα πάθη και τους πόθους σου σε χαρτί, να παραδίδεις ψυχή σε καποιον που τυχαια, αγάπησες κι οι πιθανότητες; Πολλές.  Χλευασμός, γελοιοποίηση ή εστω, συγκαταβατική ευγένεια. Πολύ επικίνδυνη υπόθεση το ερωτικό γράμμα τελικά.

     Γι αυτό κάποιοι  που  είχαν μελετήσει καλά το θεμα, βρήκαν τη λύση. Ερωτικά γράμματα, αλλά ανώνυμα. Αγόρια και κορίτσια, όλοι όσοι  ήθελαν να πουν σε καποιον πόσο τον ποθούν, μπορούσαν απλά να το γράψουν, χωρίς βέβαια να φανεί πουθενά η ταυτότητα τους.

  Στην κολλητή μου είχαν στείλει ένα τετοιο. Και στον ξάδερφο μου  Και σε άλλους. Ξαφνικά, όλοι είχαν στείλει ή ειχαν λάβει ανώνυμο γράμμα εκτός από εμένα, που το μόνο ερωτικό που έφτασε ποτέ στα χέρια μου, ήταν ένα  ραβασάκι  στα θρησκευτικά, με κολλυβογράμματα, και τη ρομαντική ατάκα "τα λέμε στο διαλειμμα, κοντά στις τουαλέτες".

Έτσι, ένα απλο εφηβικό παράπονο, γεννήσε την πιο αθώα απ' τις φαντασιώσεις μου.
Το ανώνυμο γράμμα που περίμενα να έρθει και ποτέ δεν ερχόταν.

 Εκεινο  το μεσημέρι λοιπόν που είδα το φακελο στο χαλάκι της εξώπορτας. κατάλαβα πως δυο περιπτώσεις υπήρχαν. Α. Το ποτέ να μην ισχύει πάντα και όλα όσα γράφονταν στην Πάττυ, τη Μανίνα και στην Κατερίνα, να γίνονται και στη ζωή  ή Β. Κάποιο από εκείνα τα κωλόπαιδα τους συμμαθητές μου,  διάβασε τις σκέψεις μου και μου έκανε πλάκα.

   Πήρα το φάκελο δειλά στα χέρια μου. Τοτε  θυμαμαι, μ'αρεσε ένας απ' την τάξη μου, ένας τύπος που τον έπαιρνα διαρκώς τηλέφωνο άκουγα τη  φωνή του και το έκλεινα. Σιγά μην ήταν αυτός.

Αλλά δε με ενδιεφερε και πολύ ποιος ήταν. Η καρδιά  μου χτυπουσε σαν ξελιγωμένο ταμπούρλο.

   "Αγαπητή ήθελα εδώ και καιρό να σου πω μερικά πράγματα  (έγραφε στην πρωτη σειρά με όμορφα-για άντρα-γράμματα). Αποφάσισα να σου γράψω επειδή είσαι μικρότερη μου  και δεν είχα κάποιο τηλεφωνο, μόνο διεύθυνση θυμόμουν, δεν μπορουσα να σε προσεγγίσω με άλλον τρόπο...Ήθελα να σου πω ότι στην Εκδρομή, σε ξεχώρισα από τα άλλα κορίτσια, ήσουν η πιο ώριμη  ακόμα και από  τα πιο μεγάλα..."

Στην Εκδρομή.Ήταν κάποιος από την Εκδρομη!

 Κι έγραφε πολύ όμορφα. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Ή έτσι ένιωσα.  Πουθενά δεν έγραφε το όνομα του. Κι αν όντως ηταν φάρσα; Kι αν δεν ήταν; Και πάλι, δε με ενδιέφερε.

Είναι λυτρωτικό να είσαι στην εφηβεία και να ξέρεις πως κάποιος ενδιαφέρεται.

Πέρασαν μέρες και ονειροπολούσα, έψαχνα σε όλα τα αγόρια γύρω μου τον αποστολέα. Ωσπου ξανασυναντηθήκαμε μια μέρα, όλα τα παιδιά που είχαμε πάει εκείνη τη μοιραία  Εκδρομή. Είχα τρομερή αγωνία, όλη την ώρα έψαχνα να βρω στα αγορίστικα πρόσωπα τον κρυφό θαυμαστή μου. Και τελικά, ναι. Ο Μάριος ήτανε. Το έβλεπα στα μάτια του, στον τρόπο που με κοιτούσε. Τα μάτια μου άρχισαν να πετάνε σπίθες.

   Όταν το διαλύσαμε, εκείνος το έπαιζε αδιάφορος. Λογικό ήταν, δεν ήθελε ακόμα να προδοθεί, ή απλά ντρεπόταν. "Τα λέμε", μου ειπε με νόημα και χαμόγελο. Ανταπέδωσα  κι ετοιμαζόμουν να φύγω, όταν  ένας άλλος απ' την παρέα, ο Νίκος με προλαβε. "Πάμε μαζί; Μπορώ να σε πετάξω με το αμάξι". Δεν είχα λόγο να αρνηθώ.

 Στο σημείο αυτό, όσοι έχετε δει  κάμποσες ταινίες βγαλμένες απ' τη ζωή, πιάσατε την ήττα μου. Ο Νίκος ήταν ο αποστολέας και όχι ο Μάριος. Ο Νικος, παιδί καλής οικογενείας, καλός φοιτητής και ευγενικός μέχρι το μεδούλι. Το ομολόγησε σχεδόν από μόνος του, όταν μου επανέλαβε κάποια από τα λόγια που έγραψε.  Ταράχτηκα, ένιωσα μια έξαψη ,ένιωσα πολλά, αλλά δεν ένιωσα ερωτική έλξη.  Θα έπρεπε με τρόπο, να τον απορρίψω.

Μου έδωσε το τηλέφωνο του εκείνο το βραδυ. Θα έπρεπε να είμαι  ικανοποιημένη. Το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, αισθανόμουν αμηχανία και θλίψη.  Και μια άσχημη γευση  στο στόμα, μια γευση που μου έρχεται πολλές φορές ακόμα σήμερα.

Τη γευση του ανεκπλήρωτου. Και τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Να υποψιάζομαι τη ματαιότητα των σχέσεων, να ψυχανεμίζομαι τα δεινά που μπορουν να προκαλέσουν τα ερωτικά πάθη. Ανυποψίαστη μπήκα στο γαiτανάκι αυτο, που ενώ άλλον θέλεις, άλλος σε θέλει και όταν θέλετε κι οι δυο, υπάρχει σχεδόν πάντα κάποιο πρόβλημα.

Δεν ξαναέλαβα  ανώνυμο ερωτικό γράμμα. Κάποια επώνυμα, κάποια ποιήματα, ένα παραμύθι. Λίγα πράγματα.

Κι εκείνο το πρώτο και μοναδικό γράμμα, δυστυχώς δεν το έχω. Χάθηκε κάπου, μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Θα ήθελα πολύ να το έχω.  Ένα ενθύμιο μιας άλλης εποχής, πιο απλής, όταν οι επιθυμίες δεν εκπληρώνονταν  από το τεχνολογικό τζίνι, αλλά από καποιον άλλο μάγο.

 Μιας εποχής που απλά περίμενες υπομονετικά κάτι να σου συμβει και, συνήθως, σου συνέβαινε.

Θα 'πρεπε να το έχω εκείνο το γράμμα. Τα λόγια πετούν και τα γραπτά μένουν.

"Scripta manent" , συμφωνα με τους σοφούς λατίνους.
Αλλά τελικά  δε μένουν μόνο τα γραπτά.
Μένουν και τα συναισθήματα.
Ευτυχώς.