Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Fake empire

 Όταν ήμουν 20 περίπου, γνώρισα τα αδέρφια μου. Διάβαζαν βιβλία , άκουγαν μουσική, έβλεπαν ταίνιες, και μοιάζαμε κ α τ α π λ η κ τ ι κά, παρόλο που ειμασταν από αλλη μάνα και άλλo πατερα. Ξέρεις, πως είναι όταν είσαι νέος, και κάτι συμβαίνει και νομίζεις ότι σου αλλάζει τη ζωή; Αυτό.  Έτσι ένιωσα οταν συνάντησα εκείνη την παρέα. Μια παρέα σαν όλες τις άλλες, αλλά όχι και τόσο σαν όλες τις άλλες. Κολλήσαμε με τη μία, μου αρέσανε και τους άρεσα. Ως νέο μελος βέβαια έπρεπε να κάνω θυσίες. Να  προσαρμοστώ στις συνηθειες τους, στους κώδικες επκοινωνίας τους, στο μενταλιτέ τους. Πανεύκολο. Άρχισα να ντύνομαι “εναλλακτικά”, να ακούω συγκεκριμένα είδη μουσικής ( μόνο ξένα το έντεχνο ήταν στα σπάργανα), να εχω υφάκι, να το παίζω υπεράνω απέναντι σε οτιδήποτε μέινστριμ και τρέντυ και να σνομπάρω την ξανθιά γκόμενα με το λαμέ και τον ξενέρωτο με τις φέτες και τη Ζ3. Εντάξει, δεν ήταν καν'α βαρύ τιμημα. Ειδικά για μένα που και μελαχροίνη ειμαι και απο αμάξια, ξέρω την τύφλα μου. Με το υφάκι και την έπαρση είχα βέβαια ένα θέμα και δεν τα πέτυχα ποτέ, αλλά δεν πειράζει, κανείς δεν ειναι τελειος. Έτσι κι αλλιώς, περνούσαμε φανταστικά.. Γυρνουσαμε απο μπαράκι σε μπαράκι, μας κοίταγαν τα γκομενάκια, κοιτάγαμε κι εμείς. Αντρες για την πάρτη μας και γυναίκες για καν'α κονέ με τα αγόρια της παρέας. Και περνούσαν οι νύχτες με γέλια, μουσική, συζητήσεις και πάλι μουσική. Μεσα σ' αυτά τα όμορφα έγινε απότομα το τσαφ και όλα κατέρρευσαν Μη φανταστείτε κατι φοβερο, οχι. Απλά άνοιξαν τα μάτια μου και είδα απότομα αυτό που ήταν πάντα εκεί αλλά δεν το έβλεπα. Είδα πως όταν το πράγμα δεν ειχε να κανει με κουλτούρα, οι άνθρωποι αυτοι δεν διέφεραν σε τιποτα απο τους υπόλοιπους. Μπορουσαν να γίνουν κι αυτοι μικροπρεπείς, ζηλόφθονοι, πονηροί, κακοί, δόλιοι και με μεγαλη επιτύχια μαλιστα, μεγαλύτερη από αυτούς που χλεύαζαν, γιατί τους έβγαινε χειρότερα. Και με μεγάλη ευκολία, έκαναν, όσα κορόιδευαν. Οι κοπέλες σου έπαιζαν τη χειρότερη κατινιά για να φανε τον 'καλυτερο', οι άντρες γίνονταν δουλάκια της ξανθιάς με τα λαμέ που κατά τ' αλλα έκραζαν. Το σοκ ήταν μεγαλο. Μηπως δεν ηταν αδέρφια μου; Μήπως έκανα λάθος; Ευτυχώς ένας απο αυτους μου δάνεισε το “Φύλακα στη Σίκαλη” και κατάλαβα πολλά. Κάποιοι βέβαια δεν ήταν έτσι, ήταν σαν και μένα, ανυποψίαστοι και στον κόσμο τους, η παρέα ομως τους κατάπινε. Και για να μην καταπιεί κι εμένα, έφυγα.

Απο τότε μια αλλεργιούλα σ' αυτά τα άτομα την απέκτησα. Οπου βλέπω πολυ κουλτούρα, υπεράνω, χιουμοράκι ψαγμένο, καλαμι, στυλακι κι ιδέα , την κάνω. Το ξερω, πολλοι τέτοιοι άνθρωποι είναι (ή φαίνονται) αξιόλογοι, ταλαντούχοι κι ενδιαφέροντες, αλλά δεν μου κάνουν ως φιλοι. Σπίτι μου έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη. Τα βιβλία μου, όλους αυτους, μπορούν μια χαρά να τους υποκαταστήσουν.




http://www.youtube.com/watch?v=KehwyWmXr3U