Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Eίναι στα μάτια της

Στις 9 Οκτωβρίου 2012, κάπου στο Πακιστάν, ένας οπλισμένος Ταλιμπάν μπαίνει σε ένα λεωφορείο και ψάχνει μια κοπέλα 15 χρονων. Την εντοπίζει, πυροβολεί, και η κοπελα τραυματίζεται σοβαρά. Το βίαιο περιστατικό συγκλονίζει όχι μόνο τη χώρα της αλλά και όλο τον δυτικό κόσμο. Όταν η κοπελα αναρρώνει, την ρωτούν αν φοβάται για τη ζωή της και απαντά. "Το σκέφτομαι συχνά και φαντάζομαι ξεκάθαρα τη σκηνή. Ακόμη κι αν έρθουν να με σκοτώσουν, θα τους πω ότι αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι λάθος, ότι η Παιδεία είναι βασικό μας δικαίωμα." Βλέπετε η κοπέλα αυτή δεν είναι μια τυπική 15χρονη , όπως είμασταν εμείς ή οπως είναι οι περισσότερες κοπέλες που ξέρουμε. Η κοπέλα είναι η Μαλάλα Γιουσαφζαι που από παιδί αγωνίζεται για αυτό που εμείς και οι περισσότερες κοπελες θεωρούμε αυτονόητο. Για την εκπάιδευση των γυναικών, που απαγορεύτηκε όταν κατελαβαν την κοιλάδα του Σουατ στη χώρα της οι φανατικοι Ταλιμπαν.
Οι εξτρεμιστές αρχικά απαγόρεψαν τη μόρφωση στα κορίτσια, βομβαρδισαν πολλά σχολεία και στη συνέχεια απαγόρεψαν ακόμα και την έξοδο τους απο το σπίτι. Η Μαλάλα Γιουσαφζαι, μόλις έντεκα χρονών τότε, τόλμησε αυτό που δεν τόλμησαν άλλες κι άλλοι. Άρχισε να γράφει ανώνυμα σε μπλογκ περιγράφοντας την κατάσταση στη χώρα της, βάζοντας τη ζωή της σε μεγάλο κίνδυνο.Και όντως, αργότερα όταν αποκαλύφθηκε η ταυτότητα της έγινε για τους Ταλιμπαν ο νούμερο 1 στόχος.
Γιατί δυστυχώς, ενώ λέμε πως η ανθρωποτητα έχει εξελιχθεί ,ενώ απολαμβανουμε οικουμενικά τους καρπούς της τεχνολογίας, υπάρχουν ακόμα περιοχές βυθισμένες στο σκοτάδι, σημεία που ο κόσμος έχει βαλτώσει και η ανθρωπινη ζωή έχει μηδενική αξία. Και στις περιοχές αυτές αναδεικνυονται ήρωες. Ηρωίδες. Αγωνιστές και αγωνίστριες ενάντια στη βαρβαρότητα. Άνθρωποι ζωντανοί με τη φλόγα του πνευματος να τους καίει, που ορθώνουν το ανάστημα τους και απαιτούν. Απαιτούν αξιοπρέπεια, ισότητα, δικαίωμα στη μόρφωση και δικαίωμα στη ζωή. Διακινδυνεύοντας τη δική τους ζωή.
Ο πατέρας της Μαλάλα είναι ένας τέτοιος αγωνιστής και όπως αρμόζει στους αγωνιστές μεγαλωσε την κόρη του ελευθερα και την άφησε να ονειρεύεται. Κι εκείνη ονειρευόταν να σπουδάσει, να γίνει επιστήμονας γιατρός τότε, πολιτικός αργότερα. Και κάποιοι ήθελαν να της το στερήσουν αυτό.
Η Μαλάλα όμως δεν δέχτηκε στωικά τη μοίρα της.. Αποφάσισε να πολεμήσει. Η Μαλάλα ειναι μια γενναία γυναίκα από τα 11 ήδη, πριν γίνει καν γυναίκα. Κι είναι πιο δυνατή απο οποιονδήποτε φανατικό μισαλλόδοξο Ταλιμπαν. Γιατι η Μαλάλα κατάλαβε, η Μαλάλα ξέρει.
Βρηκε το οπλο που μπορεί να εξουδετερώσει το τυφλό μίσος και τη διανοητική πώρωση.
Το λένε παιδεία, το λένε μόρφωση. Πραγματική γνώση.
Για αυτό η Μαλάλα τρομάζει και θα τρομάζει πάντα τους Ταλιμπάν και κάθε Ταλιμπαν.
Για αυτο κι εσυ αγαπητέ αναγνώστη/αναγνωστρια, που ζεις σε ένα περιβαλλον όπου η μόρφωση και η προσβαση στη γνώση είναι ελευθερη, σκέψου τη Μαλάλα και τη ζωή της. Και κάθε φορά που απογοητέυεσαι, κάθε φορά που νομιζεις πως όλα τελείωσαν, πως ο κόσμος αυτός δεν αλλάζει και πως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, σκέψου ότι μπορεί να κάνεις και λάθος. Γιατί ελπιδα υπάρχει και πάντα θα υπάρχει. Τη βλεπεις και τη βλεπω. Είναι αυτη τη στιγμή μπροστά σου, μπροστά μου και θα είναι εκεί για πάντα.
Είναι στα μάτια αυτής της κοπέλας.


Το κείμενο μου αυτό έχει δημοσιευτεί και  στο diekdikw.gr

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

O Λουις Μπουνιουέλ και η μετά θάνατον ζωή (από την ταινία του Λος Ολβιδάδος)

Ο πιο αδίσταχτος, μοχθηρός και bad to the bone τυπος που έχω δει ειναι ένας ήρωας του Λουις Μπουνιουελ, στο αριστούργημα του Λος Ολβιδάδος. Ξεχασμένος από την κοινωνία (οπως λέει ο στομφώδης ελληνικός τίτλος), ζει και βασιλεύει στη δική του κοινωνία, αυτή που εμείς οι καλοζωισμένοι βρίσκουμε μόνο στους εφιάλτες, στη μεγάλη οθόνη και στις αφηγήσεις των παλιότερων. Είναι ένας αλητάμπουρας, ένας outlaw, ένας έφηβος που μυεί και στη συνέχεια καταδιώκει ένα μικρό παιδί. Το παρακολουθεί, το εκβιάζει, το κυνηγάει, το τρομοκρατεί, πιάνει με τα βρωμόχερα του ό, τι πολυτιμότερο έχει ο μικρός και το μαγαρίζει. Είναι ένας άνθρωπος μισητός.
Βεβαια κι αυτός έχει υπάρξει παιδι, της εποχής του, της φτώχειας, της βίας, της έλλειψης σε όλα τα επίπεδα. Είναι ένα κακοποιημένο παιδί που κακοποιεί ένα άλλο παιδί. Αλλά το άλλο παιδί δεν είναι σαν κι αυτόν. Έχει ακόμη μέσα του κάτι, έχει ακόμα ζωή, ελπίδα. Ειναι παιδί ακόμα. Ο έφηβος όμως δεν νοιάζεται. Επί 80 λεπτά κυνηγάει εναν ομοιο του, έναν πιο ανίσχυρο, τον τιμωρεί σαδιστικά με κάθε τρόπο, και στο τελος τον τσακίζει και τον αποτελειώνει.
Και τον έφηβο όμως κάποιος τον αποτελειώνει. Ο επίσημος αντίπαλος του, ο νόμος. Ο έφηβος σωριάζεται στο έδαφος και βλέπουμε με τα μάτια του τις τελευταίες του εικόνες. Έναν μαύρο σκύλο. Το παιδί που μόλις σκότωσε να τον φωνάζει, το παιδί το σκύλο, το παιδί, το σκύλο.
Βλεπουμε τον κακό έφηβο να βασανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα, για μια στιγμή, μια σκηνή. Και η ταινία τελειώνει.
Κι εγώ έχω κολλήσει πολυ καιρό με αυτή τη σκηνή. Με τη σκηνή που μου έλυσε για πάντα την απορία για τη μετά θανατον ζωή .Και σκέφτομαι πως από τοτε έχει περάσει πολύς καιρός και δεν έχω δει μια ταινία που να μου μείνει.